เกาหยางประสานมือคารวะ อู่จ้าวพลางเอ่ยวาจาออกมา
ดวงตาหงส์ของอู่จ้าวชะงักงัน คาดไม่ถึงยิ่งนัก
นางมิอาจคาดคิดว่าเกาหยางจะยอมรับเช่นนี้ หากเรื่องนี้ยอมรับแล้ว นั่นมิสู้ดีนักสำหรับเกาหยาง!
แต่นางก็หาได้ตื่นตระหนก
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของแม่ทัพใหญ่ทหารม้าไก่หวังจง!
เกาหยางยอมรับแล้ว เรื่องนี้ก็ง่ายขึ้น นี่เป็นความผิดมหันต์ฐานรับสินบนหลายหมื่นตำลึง จะล้างมลทินได้อย่างไร?
นี่ก็มิเสียแรงที่เขาทุ่มเทไปมหาศาล!
คืนนี้ ควรจะฉลองกับท่านอาจารย์เฉินในศาลาผงาดหยก!
เขาก้าวไปข้างหน้า เอ่ยกล่าวหาโดยตรงว่า "ท่านเกา ท่านเอ่ยปากใส่ร้าย พูดจาให้ร้ายผู้อื่นไม่หยุดหย่อน ความเป็นขุนนางผู้ซื่อตรงสองแขนเสื้อเปล่า หลักการของขุนนางของท่านอยู่ที่ใดเล่า?!"
"ฝ่าบาททรงไว้วางพระทัยท่านถึงเพียงนี้ มอบหมายภารกิจอันใหญ่หลวง แต่ท่านเกากลับทรยศต่อความไว้วางพระทัยของฝ่าบาท กระทำการอันน่าสะเทือนใจเช่นนี้ ทำให้ฝ่าบาททรงคิดเช่นไร ทำให้เหล่าบัณฑิตใต้หล้ามองท่านเป็นแบบอย่างได้อย่างไร?"
แม่ทัพใหญ่ทหารม้าไก่หวังจงกล่าวอย่างตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็คว้าโอกาสนี้ได้ วันนี้เขาจะล้างอัปยศ ระบายความอัปมงคลในใจออกมาเสียให้เต็มที่!
แต่ในยามนี้ เกาหยางกลับยื่นมือข้างหนึ่งออกมา ทำสัญญาณให้แม่ทัพใหญ่ทหารม้าไก่หวังจงหยุด เขากล่าวขัดว่า "ท่านแม่ทัพอาวุโสหวัง ท่านหมอหลวงเหยียน เชิญรอก่อน!"
"ข้าน้อยแม้ตอบตกลงพวกเขา รับเงินมาแล้ว แต่สิ่งนี้ขัดต่อหลักการอันเคร่งครัดที่ข้าน้อยยึดมั่นอย่างไร?"
"ข้าน้อยเห็นว่า สองสิ่งนี้มิได้ขัดแย้งกัน!"
วาจานี้เอ่ยขึ้น
แม่ทัพใหญ่ทหารม้าไก่หวังจงและหมอหลวงเหยียนมองหน้ากัน ต่างเห็นความตะลึงงันในตาของอีกฝ่าย!