ท้องพระโรง
แสงอรุณสีทองส่องลอดซี่หน้าต่างแกะสลักไหลลงมา ทิ้งเงาสลับแสงเป็นลายพร้อยบนกระเบื้องทองคำเบื้องล่าง
อู่จ้าวทรงฉลองพระองค์ฉลองพระโพงสีนิลประดับมังกร ดวงตาหงส์พริ้มปิดลงเล็กน้อย ทรงประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร
เบื้องล่าง ข้าราชการทั้งหลายยืนเรียงแถวอย่างเคร่งขรึม
เกาหยางยืนอยู่เพียงผู้เดียวเบื้องหน้าสุด สายตามองจมูกมองใจ
"ฝ่าบาท ท่านทั้งหลายมีเรื่องใดจะทูล จงเสนอ หากไม่มี จงถอยคณะ"
เสี่ยวเอ๋อเดินออกมาเบื้องหน้า ตะโกนขึ้นตามธรรมเนียม
คำยังไม่ทันจางหาย
เสียงใสแหลมดังขึ้นจากท้ายแถว ดังก้องดั่งฟ้าผ่า
"ฝ่าบาท!"
"กระหม่อม ฮู่กั๋วกงสกุลจ้าว จ้าวรื่อเทียน มีเรื่องจะทูล!"
ตึง!
คำพูดดังขึ้น
ข้าราชการทั้งราชสำนักหันศีรษะกลับมาพร้อมกัน
จ้าวรื่อเทียน?
ท่านกงเย๋น้อยแห่งจวนฮู่กั๋วกงนั้นหรือ ผู้ที่ไม่ยอมรับฐานะขุนนางชั้นสูงที่มีอยู่ กลับหมกมุ่นแต่การเพาะปลูก?
เขามาทำไม?
ชั่วขณะนั้น
ใจของข้าราชการทั้งหลายเต็มเปี่ยมด้วยความสงสัย
นานมาแล้ว เพราะเรื่องบุตรสาวสกุลหลู่กับจีปอฉางแห่งสกุลจี้ปีนภูเขาด้วยกัน จนกลายเป็นเรื่องฮือฮาทั่วทั้งเมือง ทำให้จ้าวรื่อเทียนได้รับความเห็นใจจากหลายคน พร้อมกันนั้นก็เล่าขานไปทั่วทั้งฉางอัน
จ้าวรื่อเทียนลาออกจากราชการ หมายมั่นไปเพาะปลูกที่เขาเฮย์เฟิง
เรื่องนี้ถูกชาวฉางอันจำนวนมากมองว่าเป็นความอัปยศของชนชั้นขุนนาง สร้างความปั่นป่วนไม่น้อย
ดวงตาหงส์ของอู่จ้าวเบิกขึ้นเล็กน้อย สายพระเนตรหล่นลงบนตัวจ้าวรื่อเทียน แล้วหล่นต่อไปยังสิ่งที่เขาอุ้มอยู่ในอ้อมแขน
บนพระพักตร์ของนาง รอยยิ้มแทบซ่อนไม่มิด
ช่วงเวลานี้ แรงกดดันของนางก็มิใช่น้อย!
"อนุญาต"
เบื้องหน้าสายตาของผู้คนนับพันนับหมื่น
จ้าวรื่อเทียนสูดลมหายใจลึก อุ้มมันเทศเดินก้าวยาว ๆ มายังกลางท้องพระโรง
เขาเงยหน้าขึ้น มองอู่จ้าวบนบัลลังก์มังกร แล้วกวาดสายตามองข้าราชการทั้งหลายที่มองมาด้วยสายตาสงสัย หยันเยาะ หรือดูหมิ่น