ครืน!
แม้จะเคยคาดเดาไว้บ้างแล้ว แต่เมื่อได้ยินเกาหยางเอ่ยคำนี้ออกจากปากด้วยตนเอง โจวหูและเหล่าทหารแก่สิบสี่นายก็ยังรู้สึกได้ถึงเลือดร้อนพลุ่งพล่านขึ้นสู่ขม่อม ขนทั่วกายชูชัน!
ศึกนี้ จักทำให้ดินแดนม่อเป่ยไร้ซึ่งราชสำนักซงหนูอีกต่อไป!
ศึกนี้ จักทำให้มหาจักรวรรดิเฉียนตั้งแต่นี้ไปไม่ต้องถูกซงหนูรั้งรอ และมีรากฐานที่จะรวบรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งเดียว!
ช่างเป็นวิสัยทัศน์อันยิ่งใหญ่เพียงใด!
ช่างเป็นความทะเยอทะยานเพียงใด!
นับตั้งแต่สถาปนามหาจักรวรรดิเฉียน ไม่สิ นับตั้งแต่ราชวงศ์ก่อนหน้าหรือแม้แต่ยุคที่เก่าแก่กว่านั้น ซงหนูคือฝันร้ายอันเป็นนิรันดร์ของราชวงศ์จงหยวนมาโดยตลอด
พวกเขามาเยือนดั่งสายลม ปล้นสดมภ์ดั่งเพลิงไหม้ ทุกราชวงศ์ทำได้เพียงผลักดันให้ถอยร่น ไม่เคยมีผู้ใดกล้ากล่าวว่าจะทำลายล้างเผ่าพันธุ์ ตัดขาดการสืบเชื้อสาย!
แต่บัดนี้ ไฉ่เซียงกล่าวแล้ว
และเขามิได้กล่าวคำโอ้อวด
ใต้หล้านี้ หากมีผู้ใดทำได้ ผู้นั้นย่อมมีเพียงเกาหยางเพียงผู้เดียว!
"ศึกนี้หากสำเร็จ จักได้เป็นขุนนางใหญ่ กลายเป็นแม่ทัพ ได้รับเกียรติสืบไปถึงลูกหลาน จารึกชื่อในหน้าประวัติศาสตร์... พวกเจ้าล้วนมีโอกาส!" เกาหยางเอ่ยแก่ทุกคน
คำพูดเพียงประโยคเดียว
เหล่าทหารแก่ทั้งหลายต่างตื่นเต้นยินดียิ่งนัก
มหาจักรวรรดิเฉียนอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ ต้องเป็นทหาร ใครเล่าที่มิได้ใฝ่ฝันจะรับใช้ภายใต้บัญชาของเกาหยาง? เกียรติยศทางการศึกไม่เคยมีผู้ใดกล้าฉกฉวย เลือดทุกหยดที่หลั่งเพื่อมหาจักรวรรดิเฉียน ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นเงินทองและบำเหน็จความชอบ ซึ่งมากมายเกินกว่าคุ้มค่าเสียอีก!
โจวหูตาแดงก่ำ: "ไฉ่เซียงไม่ต้องกล่าวสิ่งใดมาก ตั้งแต่วันที่ติดตามท่านบุกออกมาจากเหอซี ข้า โจวหู ชีวิตนี้ก็เป็นของท่านแล้ว!"
"ท่านชี้ไปทางใด ข้าก็จักฟาดไปทางนั้น!"
"ดี!"
เกาหยางพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ยามนี้ฝ่าบาททรงหาเงินด้วยวิธีอันโหดร้าย ต้องแบกรับคำครหาไว้ทั้งสิ้น เมืองฉางอันเกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โต ผู้คนใต้หล้าล้วนจับตามอง"
"หากศึกนี้ข้าตีไม่ได้ชัยชนะอันยิ่งใหญ่... กระโดดลงแม่น้ำตายเสียยังดีเสียกว่า เพราะน่าอายยิ่งนัก"
ทุกคนมีสีหน้าเคร่งขรึมลง