เกาหยางได้ยินดังนั้นก็หยุดฝีเท้า หันไปมองหวังซิ่วเหลียนและสามีที่อยู่ด้านหลัง
ตุบ!
แทบจะในพริบตา
หวังซิ่วเหลียนและหวังชิวเซิงที่ยังมีบาดแผลเต็มตัวก็คุกเข่าลงพร้อมกัน น้ำตาคลอเบ้าเอ่ยกับเกาหยางว่า “ท่านอัครเสนาบดีเกา ได้โปรดรับการคารวะจากพวกเราเถิด!”
“นางหวัง รีบลุกขึ้นเถิด รับเงินแล้วก็ต้องช่วยเหลือตามหน้าที่ หลังคดีนี้จบลง พวกเราสองคนก็ไม่ติดค้างกันอีก ไม่ต้องทำถึงเพียงนี้หรอก”
“ไม่!”
“บุญคุณอันใหญ่หลวงของท่านอัครเสนาบดีเกา ชาตินี้สามีภรรยาข้าน้อยยากจะตอบแทน ได้โปรดท่านอัครเสนาบดีโปรดรับไว้เถิด!”
หวังซิ่วเหลียนและสามีได้ยินดังนั้นก็ยังคงแน่วแน่
เกาหยางเห็นเช่นนั้นก็ทำได้เพียงจำใจรับไว้
หวังซิ่วเหลียนและสามีโขกศีรษะถึงสามครั้ง แต่ละครั้งดังมาก จนหน้าผากเริ่มมีเลือดซิบ
“พอแล้ว!”
“รีบลุกขึ้นเถิด”
หวังซิ่วเหลียนและสามีจึงได้ลุกขึ้น
“ท่านอัครเสนาบดีเกา ใกล้ค่ำแล้ว ไปพักที่บ้านของหม่อมฉันสักคืนเถิด หม่อมฉันจะไปซื้อสุรากับกับข้าวมา จะได้ถือเป็นเครื่องแสดงน้ำใจเล็กน้อย”
หวังซิ่วเหลียนเอ่ยปากอ้อนวอน
ยามนี้ทรัพย์สินยังไม่ได้คืน มือก็ไม่มีของมีค่าอะไร ถึงแม้นางจะรู้ว่า ต่อให้ขายร้านข้าวสารจนหมดตัว เงินเพียงเล็กน้อยนั้น เกาหยางก็คงไม่แม้แต่จะมอง
แต่เกาหยางจะมองไม่มองก็เรื่องของเขา แต่น้ำใจของพวกเขาจะขาดไม่ได้
นี่คือความถูกต้องของการเป็นคน!
“ท่านทั้งสองไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนี้ น้ำใจข้ารับไว้แล้ว แต่การกินข้าวไม่ต้องแล้ว บ้านของท่านเพิ่งประสบเหตุร้ายใหญ่โต ยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการ ใช้ชีวิตให้ดีก็คือการตอบแทนข้าที่ดีที่สุดแล้ว”
เกาหยางได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าปฏิเสธ