"เมื่อท่านเจ้าเมืองมั่นใจถึงเพียงนี้ ข้าน้อยก็จะคอยดู แต่เรื่องนี้ ข้าน้อยจะต้องส่งคนมาตรวจสอบอย่างเข้มงวดอีกครั้ง!"
"ถึงเวลานั้น หากสุสานไหกระเบื้องยังไม่หายไปจากเมืองซุยหยาง ต่อให้ข้าน้อยรู้จักท่านเจ้าเมือง แต่กระบี่โอรสแห่งสวรรค์ในมือข้าน้อยไม่รู้จัก!"
เมิ่งจื่ออี้กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมทันที "ข้าน้อยกล้าเอาชีวิตเป็นประกัน!"
"ดี ท่าทีของท่านเจ้าเมืองชัดเจนมากแล้ว บัดนี้เชิญผู้ตรวจการจาง ผู้ตรวจสอบสามอำเภอ แสดงท่าที"
จางจงที่หน้าอกยังห้อยป้ายรางวัลนกกระจอกเทศตัวโตสามตัว สะท้านไปทั้งร่าง เขารีบลุกขึ้นกล่าว "ข้าน้อยก็ขอเอาชีวิตเป็นประกัน!"
"ข้าน้อยจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างเข้มงวด ทำด้วยตนเอง และหลังสิ้นสุดการไต่สวน จะรีบรุดไปยังบริเวณหมู่บ้านสุสานไหกระเบื้อง เพื่อดำเนินการชี้แนะ!"
เมื่อเห็นจุดจบของอำเภอหวังแล้ว บัดนี้เขารู้สึกซาบซึ้งในรางวัลนกกระจอกเทศยิ่งนัก
ชาตินี้ หากมีโอกาส เขาจะต้องหานกกระจอกเทศมาสักตัว
"ดี ตอนนี้เชิญเหยาหวาน ผู้ใหญ่บ้านตำบลทะเลสาบเขียว อำเภอฉางเล่อ ลุกขึ้น!"
"ข้าน้อยจะไต่สวนเจ้า!"
เสียงของเกาหยางดังขึ้น
ใต้เวทีไต่สวน
ชายวัยกลางคนรูปร่างค่อนข้างเตี้ย ผอมแห้งคนหนึ่งลุกขึ้นยืน
เขาขึ้นมาบนเวทีไต่สวน เมื่อเผชิญหน้ากับเกาหยางโดยตรง ความหวาดกลัวก็พลุ่งขึ้นในอก
"เหยาหวาน ผู้ใหญ่บ้านตำบลทะเลสาบเขียว คารวะท่านเกา!"
ท่านเกาจ้องมองเหยาหวานด้วยแววตาดุจเหยี่ยว "ผู้ใหญ่บ้านเหยา ราชสำนักออกคำสั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ให้ขจัดระบบเจ้าที่ดินท้องถิ่น ห้ามฝังทั้งเป็น บูชายัญเทพเจ้า!"
"แต่ตามที่ข้าน้อยทราบ ตำบลทะเลสาบเขียวภายใต้การปกครองของเจ้า ทุกครั้งที่ประสบภัยธรรมชาติ ก็จะนำคนเป็น เด็ก ไปบูชายัญฟ้า จริงหรือไม่?"