ทะเลทรายเหนือ
ราชสำนักซงหนู
กองไฟลุกโหมในสายลมยามค่ำต้นฤดูใบไม้ผลิ ไขมันจากแกะย่างทั้งตัวหยดลงในเปลวไฟ เกิดเสียงฉ่า
ชั่วครู่ กลิ่นหอมก็อบอวลไปทั่วกระโจมข่าน
เฮ่อเหลียนฉานั่งสูงบนบัลลังก์หนังหมาป่า ในมือถือชามทองเต็มด้วยสุรานมม้า บนใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มอิ่มเอมใจ
เบื้องล่าง ซ้ายขวาอ๋อง กู่หลี่อ๋องซ้ายขวา และหัวหน้าเผ่าอีกกว่าสิบนั่งสองฝั่ง ทุกคนหน้าแดงก่ำ ชนจอกดื่มกันสำราญ
“มหาชานหยูทรงปรีชา!”
จั่วเสียนอ๋องลูบเครา ยกชามขึ้นกล่าวเสียงดัง “อู่จ้าวนั่นก็แค่สตรีนางหนึ่ง บัดนี้ไร้ราชันย์แห่งความตาย ก็เป็นเพียงเสือที่ถูกถอนเขี้ยว ฤดูใบไม้ผลินี้พวกเราบุกอีกระลอก ต้องให้ชายแดนเหนือของมหาจักรวรรดิเฉียนต้นหญ้ายังไม่เหลือ!”
โย่วเสียนอ๋องก็ยิ้มกว้างพูดว่า “ถูกต้อง! ไร้เกาหยาง แม่ทัพของมหาจักรวรรดิเฉียนพวกนั้นก็เป็นแค่ผู้ขายศีรษะติดป้าย หวังจงเจ้าแก่ไร้ประโยชน์นั่นก็ได้แต่หลงทาง หลี่เอ้อจี ผู่ตัวพวกนั้น ก็แค่เกาะติดราชันย์แห่งความตายได้ผลงานมาบ้างเท่านั้น ไม่น่ากลัวสักคน!”
ฮ่า ๆ!
ภายในกระโจมพลันเกิดเสียงหัวเราะครื้นเครงขึ้นมา
ปาเท่อกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย อยากพูดแต่ก็หยุดไว้
เขารู้สึกเสมอว่าเรื่องนี้ราบรื่นเกินไป เกาหยางตายง่ายเกินไป…… แต่ข่าวกรองที่สายลับแคว้นเยี่ยนใช้ชีวิตแลกมานั้น ก็ปลอมไม่ได้
เฮ่อเหลียนฉายกสุราในชามดื่มรวดเดียวหมด เช็ดปาก ท่าทางองอาจ กล่าวว่า “ทุกท่านพูดถูก ทุ่งหญ้าทางเหนือทะเลทรายกว้างใหญ่พันลี้ ยังมีทะเลทรายโกบีเป็นปราการ”