เกาหยางได้ฟังก็ดูเฉยเมียวยิ่ง
ของพื้นเมืองอะไรนั่น เขามิได้สนใจนัก ด้วยฐานะและตำแหน่งในยามนี้ แทบไม่มีของกินสิ่งใดในใต้หล้าดึงดูดเขาได้
ส่วนข้าวของเครื่องใช้ เขายิ่งไม่เห็นอยู่ในสายตา
สิ่งที่เรียกกันว่าของล้ำค่าในสายตาผู้อื่น ล้วนไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
"ท่านอารอง ท่านดูเถิด อุตส่าห์เดินทางไกลกลับมา เหตุใดต้องนำของกำนัลมาด้วย น้ำใจหลานรับไว้แล้ว ส่วนของกำนัลนั้นช่างเถิด"
เกาหยางเอ่ยอย่างนบนอบ
สิ้นคำพูดนั้น ใบหน้าของเกาหลินย่วนก็ปรากฏรอยยิ้มหยอกเย้า เขาเอ่ยว่า "หยางเอ๋อร์ เจ้าแน่ใจหรือ"
"หากเจ้าไม่เอา ของกำนัลของเจ้า ข้าผู้อาสองก็จะยกให้ไอ้หลานทรยศนี่แล้ว"
เกาฉางเหวินทำท่ารังเกียจอย่างยิ่ง
"ท่านอารอง ข้าคือจวี้จื่อคนต่อไปแห่งสำนักม่อ เพียงผ่านการทดสอบก็จักได้เป็นเจ้าสำนักโมซิส ของพื้นเมืองที่ท่านพี่ไม่เอา ข้าเกาฉางเหวินจะรับได้อย่างไร"
"ท่านเห็นข้าเกาฉางเหวินเป็นคนเช่นไร"
เกาหลินย่วนเป็นคนใจเปิดกว้าง จึงปรบมือดังฉาดแล้วเอ่ยว่า
"ยังไม่ลงมาอีก"
ตามคำพูดนั้น สายตาทุกคนก็มองไปยังรถม้าคันหลัง
ฟังความหมายนี้แล้ว สิ่งที่เกาหลินย่วนนำมามิใช่อาหาร แต่เป็น... ของเป็น!
พร้อมกับเสียงของเกาหลินย่วน ม่านรถม้าคันหลังก็เปิดออก
พลันเห็นหญิงสาววัยแรกรุ่นคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถม้า และต่างกับสตรีแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ใบหน้าของนางเรียวสวยกว่า จมูกโด่งกว่า ดวงตางามคู่หนึ่งเป็นสีฟ้าใส
ทุกอากัปกิริยาเต็มไปด้วยความงามสะดุดใจ!
ทั้งอาภรณ์บนร่างนางก็ต่างจากสตรีเฉียน นางสวมกระโปรงยาวแพรพรรณหลากสี ชายกระโปรงปักลวดลายซับซ้อน คอเสื้อและปลายแขนประดับด้วยขนเซเบิลขนฟู