"หา?"
สิ้นเสียงนี้ ปาเท่อถึงกับตะลึงลุกพรวดขึ้นยืนโดยตรง
แววตาคู่หนึ่งเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับหนังศีรษะทั้งศีรษะจะระเบิดออกมา
นี่...นี่เป็นอย่างที่เขาคิดหรือไม่?
ราชันย์แห่งความตายนั่นโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
บรรดาแม่ทัพซงหนูคนอื่นๆ ต่างก็ตะลึงงันไปตามๆ กัน พวกเขาพากันยืนตัวตรงขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ไม่อยากจะเชื่อ
เสียงเซ็งแซ่ระงมดังลั่นขึ้นอย่างมิอาจยับยั้ง
"ฮองเฮาอายุปูนนี้แล้ว ราชันย์แห่งความตายนั่นยังลงมือได้อีกหรือ?"
"แม่งเอ๊ย ไอ้สัตว์นรก!"
"สมฐานะเป็นราชันย์แห่งความตายอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนแท้ๆ ไอ้เด็กนี่ใจเด็ดนัก!"
"ไอ้พวกหมามหาจักรวรรดิเฉียนนี่ ข้าได้ยินมาก่อนนานแล้วว่าบางคนก็ผิดปกติเต็มขั้น โดยเฉพาะพวกชอบผู้หญิงอายุสามสิบสี่สิบ แต่ตอนนี้ยิ่งผิดปกติกว่าเดิมเสียอีก นี่ตอกย้ำชัดแล้วว่าราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนก็เป็นคนประเภทนี้"
"แต่อายุมากเกินไปหน่อยไหม?"
"ได้ยินว่าราชันย์แห่งความตายไม่เคยทำเรื่องสมมนุษย์ที่ไหน คนดีที่ไหนเขาจะถูกเรียกว่าราชันย์แห่งความตายกันเล่า!"
"วาจานี้มีเหตุผล น่าสงสารฮองเฮา...ถึงกับถูกไอ้เด็กนี่ทำให้มัวหมอง"
"อย่าพูดต่อเลย ไม่อยากมีชีวิตอยู่รึไง ไม่เห็นหรือว่าพระพักตร์ขององค์ชายดำเหมือนถ่านเลย?"
"เดี๋ยวก่อน เหตุใดสีหน้าของโย่วเสียนอ๋องจึงน่าเกลียดยิ่งกว่าเล่า"
"ฟู่! ข้าจำได้แล้ว ฮองเฮาดูเหมือนจะเป็นสตรีของบิดาโย่วเสียนอ๋อง เช่นนี้ก็หมายความว่า..."