"อะไรนะ?"
"ให้...ให้ข่มขืนนาง?"
เกาหยางเอ่ยวาจานี้ออกมา
เฉินเซิ่งถึงกับตะลึงงันไปทั้งคน
มิใช่เพียงเฉินเซิ่งเท่านั้น แม้แต่โจวเหวินปิน ถังจิ้ง รวมถึงเหล่าประชาราษฎรที่กำลังมุงดูอยู่ด้านนอก ล้วนตะลึงงันไปหมด
เปรี๊ยง!
สมองของพวกเขาสั่นสะเทือนไปหมด
นี่คือห้องพิจารณาคดี ราชันย์แห่งความตายผู้นี้กล้าสั่งให้ลูกน้องของตนข่มขืนหวังฉินชื่อตรงนี้เลยงั้นหรือ?
ให้ตายเถอะ!
ช่างเร้าใจยิ่งนัก!
เหล่าประชาราษฎรได้ยินดังนั้น ต่างก็เงี่ยหูรอชมงานกันทันที
โจวเหวินปินถึงกับหมดคำจะพูด
เขาจ้องมองเกาหยางผู้ซึ่งสีหน้ามิได้แสดงทีท่าเล่นตลกแต่อย่างใด แล้วรู้สึกวูบวาบในดวงตา เกือบล้มทั้งยืน
ไม่ใช่น่ะสิ
ใต้หล้านี้ ยังมีผู้ที่พิจารณาคดีแบบนี้อีกงั้นหรือ?
ชั่วขณะนี้ เขายอมให้เกาหยางรื้อศาลากลางเมืองจิงเสียยังดีเสียกว่า
เฉินเซิ่งเบิกตากว้าง มองดูเรือนร่างอวบอั๋นของหวังฉินชื่อ แล้วหันไปเอ่ยกับเกาหยางด้วยความลังเล "คุณชายใหญ่ เช่นนี้...ไม่ค่อยจะเหมาะสมกระมัง?"
"ไม่เหมาะสมอย่างนั้นหรือ?"
"เจ้าเพิ่งพูดไม่ใช่หรือว่า หวังฉินชื่อผู้นี้เรือนร่างอวบอั๋น มีเสน่ห์เย้ายวน เจ้าต่างหากที่ใจเต้นแรง? บัดนี้ข้าเปิดโอกาสให้เจ้าแล้ว กลับไม่เอาจริงเอาจังงั้นหรือ?"
เฉินเซิ่งสีหน้าเต็มไปด้วยความยากลำบาก
"คุณชายใหญ่ แต่นี่คือห้องพิจารณาคดีนะขอรับ ภายในห้องพิจารณาคดีแห่งนี้ หากกระทำการเช่นนี้ต่อหน้าธารกำนัล ตามกฎหมายของมหาจักรวรรดิเฉียนเราแล้ว นับเป็นความผิดฐานตัดศีรษะเลยทีเดียวนะขอรับ!"
เกาหยางได้ยินดังนั้น ก็ตวาดใส่ทันที
"ไร้ประโยชน์!"
"เจ้าลงมือข่มขืนเอง นั่นถึงจะนับเป็นความผิดฐานตัดศีรษะ แต่ข้าสั่งให้เจ้าทำ นั่นเรียกว่าปฏิบัติตามคำสั่ง ฟ้าจะถล่มลงมาก็มีข้ารับไว้ให้เจ้า เจ้าจะกลัวอะไรกัน?"
"ลงมือ!"
เฉินเซิ่งได้ยินดังนั้น ก็ยืดตัวตรง "ขอรับ!"
จำใจจริง ๆ
คุณชายใหญ่มีพระคุณต่อเขาเหลือเกิน
เพียงไม่กี่ประโยคสั้น ๆ แม้แต่ห้องพิจารณาคดีก็ไม่แยแส
ช่างหฤโหดเสียจริง
แต่ก็ช่างน่าตื่นเต้นไม่น้อย!