“ผงสวาทพิศวงสวรรค์?”
“ฮื่ม!”
หลี่เอ้อจี พัคทา และพวกพ้อง เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเซิ่ง ก็พลันเปลี่ยนสีหน้า
แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวั่นไหว
ชื่อนี้แค่เพียงได้ยิน ก็รู้ว่าไม่ใช่ยาดีอะไรแน่!
สมกับเป็นราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน พกยาพิษร้ายแรงเช่นนี้ติดตัวตั้งแต่ต้น ช่างสมฐานะนัก
ต้องรู้ว่า การออกศึกครั้งนี้ ในกองทัพมีแต่ชายฉกรรจ์ ไม่มีแม้แต่สตรีแม้เพียงครึ่งเดียว เกาหยางกลับยังเตรียมยานี้มาด้วย
คิดแล้วสยองขนลุก!
แต่ทุกคนมองดูท่าทางของเฉินเซิ่ง คล้ายว่าขวดสีเขียวนั่นจะน่าหวั่นหวึงยิ่งกว่า
ขวดเขียวขวดนี้ คือยาอะไร?
เฉินเซิ่งกลืนน้ำลายอย่างแรง ย้อนนึกถึงคราวที่เพิ่งเข้าสวามิภักดิ์กับเกาหยางและต้องเผชิญหน้ากับอู่เฉิง ซื่อจื่อของหรงอ๋อง
น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ “ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา ขวดสีเขียวนี่ มิใช่…จ้าวพลังทะลวงทะวานดอกหรือ?”
ยาทั้งสองชนิดนี้ เมื่อใช้ร่วมกัน ผลลัพธ์ย่อมมิใช่แค่ทวีคูณธรรมดา!
เกาหยางยกขวดเคลือบสีเขียวขึ้น พลางเอ่ยยิ้มๆ “ผิด!”
“ผิดรึ?”
เฉินเซิ่งงงงันไปทั้งใบหน้า
เขาไม่มีทางดูผิด!
“นี่คือรุ่นปรับปรุงใหม่ของจ้าวพลังทะลวงทะวานที่น้องชายผู้ต่ำต้อยเพิ่งคิดค้นขึ้น ฤทธิ์ยาข้างในรุนแรงกว่าเดิมนัก!”
“เมื่อมันออกฤทธิ์ จะทำให้ท่านสุขสมจนแทบบรรเจิด แต่ก็ไม่ถึงแก่ชีวิต เป็นยาทรมานคนชั้นยอดเลยทีเดียว!”
เหล่าแม่ทัพทั้งหลายจ้องมองเกาหยางด้วยสีหน้าพึงพอใจ ถึงกับสะท้านไปทั้งร่าง
หลัวเฉิงก็รู้สึกหนังศีรษะชา
เขาหลัวเฉิงเป็นยอดบุรุษเลือดนักสู้กระดูกเหล็ก จะไปเกรงกลัวการทรมานแบบธรรมดาสามัญได้อย่างไร?
แต่นี่ทั้งอะไรคือผงสวาทพิศวงสวรรค์ แล้วยังมีอะไรคือจ้าวพลังทะลวงทะวานรุ่นเสริมแรง เจ้าราชันย์แห่งความตายต้องการทำอะไรกันแน่?