ในเวลาเดียวกัน
ภายในจวนติ้งกั๋วกง
ภายนอกครึกโครมโจษจันสนั่น แต่ภายในจวนกลับเงียบสงัดผิดปกติ
ในห้องโถง เกาหยางกำลังนั่งรับประทานอาหารเช้าอย่างเอ้อระเหย
ข้าวต้มลูกเดือยหนึ่งชาม กับเครื่องเคียงละเอียดอีกสองสามอย่าง เขากินอย่างเอร็ดอร่อย บางครั้งถึงกับวิจารณ์ความแก่สุกของเครื่องเคียงด้วยซ้ำ
"หยางเอ๋อร์ เจ้า...เจ้าไม่เป็นกังวลเลยหรือ?"
ในที่สุดเกาเฟิงก็อดไม่ไหว น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
เกาหยางกลืนข้าวต้มคำสุดท้ายลงคอ หยิบผ้าขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดมุมปาก แล้วจึงเงยหน้ามองเกาเฟิงที่เต็มไปด้วยความกังวล พลางยิ้มขึ้นมา:"เป็นกังวลอะไร? ท่านหญิงทั้งหลาย วันนี้ผักดองนี้หมักได้ดีนัก ช่วยเรียกน้ำย่อยได้เป็นอย่างดี"
ทุกคน: "..."
ฉู่ชิงหลวนเอ็ดเขาอย่างไม่พอใจ:"ป่านนี้แล้ว ยังไม่มีมาดเอาสักนิด!"
เกาหยางวางผ้าลง ลุกขึ้นยืน เหยียดกายเล็กน้อย
ภายใต้ท้องฟ้า แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านกรอบหน้าต่าง ต้องตัวเขาพอดี ประหนึ่งฉาบให้เขาทั้งร่างเป็นสีทอง
"เวลาใกล้จะถึงแล้ว"
เกาหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย"ภายนอกครึกโครมถึงเพียงนี้ ปล่อยให้แขกคอยนานไม่ได้"
สายตาของเขากวาดผ่านฉู่ชิงหลวน ซ่างกวันวานเอ๋อร์ และลวี่โหย่วหรง พลางยิ้ม:"สามท่านหญิง จะไปพร้อมกับข้า ออกไปพบปะกับบรรดาผู้กล้าใต้หล้านี้หรือไม่?"
"มีอะไรที่จะไม่เต็มใจ?"
หญิงทั้งสามสบตากัน ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน พูดพร้อมกันพลางหัวเราะ
"ไปกันเถอะ ออกจากจวน!"
"ฟ้าไม่บังเกิดข้า ราชันย์แห่งความตาย ใครเล่าจะคายสัจธรรมใต้หล้า ให้มืดมนดั่งราตรีนิรันดร์!"
นอกจวน
แท่นโต้วาที