แสงอรุณทะลุเมฆฝ้า ทาบทาทองไหลลื่นลงบนแผ่นหินสีครามบนถนนในวัง
เกาหยางเดินอย่างมั่นคงอยู่บนนั้น ผินหน้าสู้แสงแรกแห่งรุ่งอรุณ ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่ผ่อนคลายอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน ราวกับเข้าถึงธรรมะอันกระจ่างแจ้ง
เขามุ่งหน้าไปยังประตูวัง แต่เพียงพ้นมุมถนนในวัง ก็พบเข้ากับพี่น้องจางผิงกับจางโซ่ว ซึ่งกำลังเดินเข้าวังด้วยความตื่นเต้นดีใจ
ทั้งสองคนหน้าตาสดใสราวออกดอก น้ำลายแตกฟอง
"สุดยอด สุดยอดไปเลย! ไอ้พวกสกุลเกานี่คราวนี้จบเห่แน่! ฉายาเต่ามีชีวิตติดตัวถาวรแล้ว!"
"ผ่านมาสิบวันเต็มแล้ว เขายังไม่ได้ปล่อยแม้แต่ลมสักที สิบวันนี้ไม่ไป แล้วยังไงก็ไม่ไปแน่นอน"
จางโซ่วผงาดตัว ภูมิอกภูมิใจ น้ำเสียงดั่งฟ้าผ่าอสนีบาต แฝงความคล่องแคล่วใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ความอัปยศจากเตาถ่านหินอัดเม็ด กับบาดแผลจากตลาดถ่านหิน ความแค้นที่อัดอั้นอยู่ในใจมานานแสนนาน ชั่วพริบตาก็สลายหายไปหมดสิ้น
เหลือเพียง... สุข! สุขสุดขีด!
จางผิงในใจโล่งอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า "ถือว่าเกาหยางมันฉลาดรู้จักที่ต่ำที่สูง วันนี้งานของสกุลซูเป็นงานระดับไหน? อ๋องกว่างหลิง อ๋องหรูหยาง และอ๋องชายแดนอีกหลายต่อหลายคนนั่งเป็นประธาน ขุนนางและคนมีอำนาจครึ่งเมืองฉางอันมารวมตัวกัน กองกำลังทองคำ สกุลซู และองค์รักษ์จวนอ๋องหนาแน่นราวป่าไม้"
"เกาหยางมันแค่สามัญชนคนหนึ่ง ไปก็แค่ให้เขาอับอายขายหน้า เกรงว่าจะเข้าไปถึงเพียงหน้าประตูก็ไม่ได้ ของกำนัลล้ำค่าเหล่านั้นของเรา ส่งไปคุ้มค่าเสียจริง! สกุลซู แล้วก็คนเบื้องหลังงานนี้ "น้ำใจ" ของเราส่งถึงมือแล้ว"
จางโซ่วประจบเอ่ย "พี่ชายสุดยอด สิ่งที่เราส่งไปน่ะแค่ของกำนัลงั้นหรือ? มันคือความเสียเปรียบที่เราเจอที่เขาฮุยเฟิงกับตลาดถ่านหิน รวมถึงความแค้นจากการถูกลงโทษไม้เรียวของฝ่าบาทด้วย!"
"ของกำนัลนี้ ส่งได้สมควรแล้ว!"
"พอผ่านวันนี้ไป ไอ้บ้านั่นจากสกุลลวี่กลายเป็นสะใภ้สกุลซูเมื่อไหร่ ข้าไว้ชีวิตขอดูหน้าเกาหยางมันจะเอาหน้าไปไว้ไหนในฉางอัน? เกรงว่าจะต้องหาที่ดินแยกตัวมุดหนีไปซะ... เอ๊ะ?!"