"ขอให้สำนักศึกษาแห่งนี้เป็นดั่งประกายไฟ จุดไฟลามค่ำคืนอันหนาวเหน็บ!"
"ขอให้นักศึกษาแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนล้วนได้รับรัศมีแห่งปราชญ์ ร่วมไขว่คว้าความทะเยอทะยานสู่ฟ้า!"
"ขอให้ผู้ยากไร้ใต้หล้าล้วนมีตำราอ่าน มีใบหน้าเปื้อนยิ้ม!"
"ขอให้ประตูสำนักศึกษา ไม่มีวันปิดเส้นทางของตระกูลต่ำต้อย!"
เสียงของเกาหยางกังวานทรงพลัง ดังขึ้นเป็นระลอก แต่ละคำดังกึกก้องประหนึ่งระฆังยักษ์กังสดาล ดังกังวานไปทั่วท้องพระโรง สะกดจิตใจขุนนางทั้งปวง
หึ่ง!
สีหน้าอันสุขุมเยือกเย็นของขุนนางทั้งหลายพลันเปลี่ยนไป
พวกเขาฟังคำพูดของเกาหยาง ก็รู้สึกราวกับถูกค้อนเทพสายฟ้าขนาดมหึมาฟาดลงกลางศีรษะ ทำให้หัวสมองเกิดเสียงครางหึ่งๆ
หลิ่วต้าซานก่อนตายพลันสำนึกได้ เขาต้องการอ่านหนังสือ!
ราชันย์แห่งความตายต้องการรุ่งเรืองโรงเรียน เปิดกว้างรับผู้ยากไร้ทั่วหล้า!
และยังประเดิมทุนทรัพย์หนึ่งล้านตำลึง!
ชั่วขณะหนึ่ง
ความเย็นเยียบสายหนึ่ง พลันแล่นจากกระดูกก้นกบพุ่งขึ้นสู่กระหม่อมศีรษะ ทำให้พวกเขาทั้งร่างแข็งทื่อ ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นอันไร้ขอบเขต
พึ่บพั่บ!
สายลมระลอกหนึ่งพัดมาจากนอกท้องพระโรง สายลมเหมันต์พัดนำความหนาวเหน็บมากระทบเสื้อคลุมขุนนางพลิ้วสะบัด เกราะของขุนนางฝ่ายบู๊ถูกพัดจนเกิดเสียงดังกระทบกัน
ท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ แม้เสียงเข็มตกยังได้ยิน
หลู่เหวินตะลึงงัน
หวังจงตะลึงงัน
เหยียนเจิงตะลึงงัน
หวงเย่หลางตะลึงงัน
ขุนนางทั้งหลายที่ออกโรงโจมตีในวันนี้ ล้วนตาค้างอ้าปากค้างไปตามๆ กัน
พวกเขาจ้องมองเกาหยางที่ใบหน้าเปี่ยมด้วยความชอบธรรม สีหน้าเปี่ยมด้วยความไม่อยากเชื่อ