"นับจากนี้ไป ท่านแม่ทัพอาวุโสหวังจะได้กินอิ่มนอนหลับเสียที"
"เพราะข้าน้อยกลับมาแล้ว!"
เกือบจะเป็นจังหวะที่เสียงของหวังจงสิ้นสุดลง เสียงหนึ่งที่ชัดเจนและกังวานก็ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง
ตูม!
คำพูดนี้ดุจเสียงฟ้าคำรามสนั่น ราวกับคลื่นพิโรธคำราม พัดกระหน่ำทุกสิ่งด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
ร่างของหวังจงที่กำลังพูดอยู่พลันแข็งค้าง ดวงตาเบิกโพลงทันที
เสียงนี้...เสียงนี้!
นี่...นี่มัน...
ใจของหวังจงปั่นป่วนดั่งคลื่นยักษ์ เขาหันขวับไปจับจ้องที่ประตูท้องพระโรงด้วยความไม่อยากเชื่อ
ขุนนางทั้งหลายก็ชะงักแข็งค้าง พากันเบิกตากว้าง หันไปมองทางเดียวกัน
จากมุมมองของอู่จ้าว การกระทำของเหล่าขุนนางพร้อมเพรียงกันอย่างน่าประหลาด
เกือบจะทันทีที่เสียงดังขึ้น ขุนนางก็พากันหันศีรษะไปยังทิศทางของประตูท้องพระโรง
อู่จ้าวแทบจะหลุดหัวเราะ
ชื่อเสียงผู้ทรงอิทธิพล เกาหยางผู้นี้ช่างน่าเกรงขามถึงเพียงนี้!
แสงตะวันสีทองสาดส่องลงมา สะท้อนประตูท้องพระโรงให้เปล่งประกายเจิดจ้า และในม่านแสงสีทองนั้น เกาหยางสวมอาภรณ์ทางการสีแดง คาดเข็มขัดหยกขาว ก้าวฉับ ๆ เข้ามา
ภายในท้องพระโรงวิจิตรตระการตา เสาสูงสีแดงเข้มตระหง่านเสียดฟ้า ไม้แกะสลักมังกร เกาหยางก้าวเท้าเข้าไปในท้องพระโรง
พร้อมกับการปรากฏตัวของเขา พร้อมกับใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏในสายตาของคนทั้งหลาย