ถนนจูเชวี่ย เหล่าประชาชนวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
"กวานจวินโหวอายุยี่สิบปี เสนาบดีวัยยี่สิบปี ราชันย์แห่งความตายช่างไร้ผู้เทียบในอดีตและอนาคตยิ่งนัก!"
"น่าสะพรึงกลัว!"
"น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!"
"นี่ก็เป็นสิ่งที่ราชันย์แห่งความตายสมควรได้รับ หากมิใช่เพราะเรื่องสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และการไต่สวนราชการแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ราชันย์แห่งความตายคงได้เป็นเสนาบดีนานแล้ว!"
"ใช่แล้ว เก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ ราชันย์แห่งความตายช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน"
ณ คฤหาสน์หรูหราแห่งหนึ่ง
มีชายวัยกลางคนเปล่งเสียงคำราม "คนมา เตรียมเทียบเชิญ หวังว่าท่านเกาจะเมตตา ให้โอกาสข้าได้เข้าพบ!"
"เตรียมของกำนัลชิ้นโต คนอาจไปไม่ถึง แต่ของกำนัลต้องถึงมือ!"
ชั่วขณะนั้น ตระกูลใหญ่ทั้งหลายในฉางอันต่างขานรับข่าวและเคลื่อนไหว มุ่งหน้าแห่กันไปยังจวนติ้งกั๋วกง
ตระกูลเซี่ย
เซี่ยอันหรานในอาภรณ์ดำรัดรูปโอบล้อมเรือนร่างอันงามสง่า กลิ่นอายล้ำเลิศ ร่างกายแผ่ความเย้ายวนเย็นชาที่คนภายนอกไม่อาจเข้าใกล้
นางได้ฟังข่าว เผยรอยยิ้มสะเทือนใจผู้พบเห็น จากนั้นมาที่ศาลบรรพชนในจวน ยืนอยู่หน้าแผ่นป้ายวิญญาณแผ่นหนึ่ง
นางจุดธูปหลายดอกแล้ว กล่าวด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม "ท่านพ่อ ท่านเกาเพิ่งอายุยี่สิบปี ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นกวานจวินโหว กลายเป็นเสนาบดีผู้อยู่ใต้เพียงหนึ่งคนและเหนือผู้คนนับหมื่นแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน"
"ลูกสาววางเดิมพันถูกแล้ว ลูกสาวมิได้ทำให้ความคาดหวังของท่านผิดหวัง ตระกูลเซี่ยของเราก็จะรุ่งเรืองตามไปด้วย..."