เมื่อเกาหยางท่องบทกวีจบ
ซ่างกวันวานเอ๋อร์และฉู่ชิงหลวนก็หมกมุ่นอยู่ในภาพงดงามที่กวีบรรยายไว้ ทางหินทอดยาวคดเคี้ยวเข้าสู่เขา ท่ามกลางเมฆขาวมีบ้านเรือนแอบแฝง กลิ่นอายสงบเงียบของขุนเขา หมู่เมเปิลแดงดังไฟ ชวนให้หลงใหลไม่อยากจาก
นางทั้งสองใบหน้าฉายความเคลิบเคลิ้ม จมดิ่งอยู่ในนั้น
แต่เมื่อเกาฉางเหวินเอ่ยเช่นนั้น ความหมายของกวีที่เกาหยางแต่งขึ้นก็เปลี่ยนไปสิ้นเชิง
“จอดรถอะไร?”
“นั่งอะไร?”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์เบิกตากว้าง มองเกาฉางเหวินด้วยความไม่อยากเชื่อ
ฉู่ชิงหลวนก็หน้าแดงระเรื่อ
เกาฉางเหวินขยิบตาหัวเราะคิก “พี่สะใภ้ทั้งสอง กับความรู้ความเข้าใจที่ข้ามีต่อพี่ใหญ่ คำว่า ‘จอดรถ’ ‘นั่ง’ คำว่าศิลปะของคุณค่าของกวีบทนี้... ฮึฮึ ความหมายลึกซึ้งเกินหยั่งถึง!”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์จ้องเกาหยาง กัดริมฝีปากแดงพลางเอ่ย “เกาหยาง กวีบทนี้ของท่านเป็นดั่งเกาฉางเหวินว่าจริงหรือ?”
เกาหยางได้ยินก็ปฏิเสธทันที “ย่อมไม่จริง!”
เขาหันไปทางเกาฉางเหวิน ดุอย่างเอาเรื่อง “หยาบคาย!”
“หยาบคายยิ่งนัก!”
“จอดรถม้า นั่งร่วมกับภรรยา ชมทิวทัศน์ยามเย็นของหมู่เมเปิลอันเป็นที่โปรดปราน ช่างเป็นบรรยากาศที่สง่างามเพียงใด? สมองของเจ้ามัวแต่คิดอะไรที่สกปรก!”
เขาหันไปทางนางทั้งสองด้วยสีหน้าจริงจัง “ภรรยา เชื่อข้า คุณธรรมของข้าพวกเจ้ารู้ดี!”
“กวีบทนี้ไม่มีนัยอื่นใด ล้วนสรรเสริญทิวทัศน์เบื้องหน้า!”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์กับฉู่ชิงหลวนสบตากัน มุมปากกระตุกเล็กน้อย สายตาแฝงความหมายลึกซึ้ง
“งดงาม!”
“งดงามยิ่งนัก!”
“กวีบทนี้งดงามเกินจะนับ!”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์เอ่ยด้วยใบหน้าแดงเรื่อ
“วานเอ๋อร์ว่าถูกต้อง ต้องแต่งอีกสักบท”