วูม!
ชุยเจี้ยนถึงกับงงไปชั่วขณะ
ตรงหน้าคนเข้มดำดับลงจนแทบจะทรุดลงกับพื้น
ชุยเจี้ยนอดไม่ได้ เสียงสั่นเล็กน้อยถามขึ้นว่า "เพราะเหตุใด?"
ชุยซิงเหอเอ่ยอย่างมีเหตุมีผลว่า "หากลูกไม่พูดเช่นนั้น เงินหนึ่งหมื่นห้าพันตำลึงนี้จะมาจากไหน?"
"แต่... แต่เจ้ารับเงินไปแล้วนี่นา!"
ชุยซิงเหอกลับทำหน้านิ่งเอ่ยขัดขึ้นมาทันทีว่า "ท่านพ่อ ท่านตกอยู่ในวังวนของความคิดที่ผิดแล้ว ใครบอกว่ารับเงินแล้วต้องทำตามที่เขาขอ?"
"ฮืม!"
ชุยเจี้ยนสูดลมหายใจเย็นเยือก จ้องมองชุยซิงเหอด้วยความตกตะลึง
รับเงินก็ควรทำตามที่เขาขอไม่ใช่หรือ?
"นี่คือความเข้าใจผิด ความเข้าใจผิดอย่างใหญ่หลวง!"
"ท่านพ่อ ลองคิดถึงราชันย์แห่งความตายดูสิ องค์ชายใหญ่แห่งรัฐจ้าวเคยส่งของกำนัลอันมีค่าให้ท่านไม่ใช่หรือ? แล้วผลลัพธ์ล่ะ? ราชันย์แห่งความตายยังคงหักหลังเขาอยู่นั่นแหละ ตอนนี้รัฐจ้าวก็บอบช้ำหนักแทบจะล่มสลาย!"
"ลูก... มันเป็นหลักการเดียวกัน!"
ชุยเจี้ยนตาดำดับลงเอ่ยว่า "แต่ราชันย์แห่งความตายไม่ต้องไปรายงานต่อรัฐจ้าว แต่เจ้ารับเงินแล้วไม่ทำตามที่เขาขอ แล้วจะไปรายงานต่อสกุลจี้ได้อย่างไร?"
"จะต้องรายงานอะไร?"
ชุยซิงเหอยิ้ม
"เรื่องนี้จะใหญ่หรือเล็กก็ได้ทั้งหมด ขึ้นอยู่กับท่าทีของฝ่าบาท หากฝ่าบาททรงวางเฉยก็ไม่ต้องพูดถึง จะเป็นผลงานของลูกที่ไกล่เกลี่ย แต่หากฝ่าบาททรงตั้งใจจะสอบสวนอย่างจริงจัง ลูกก็พูดไว้ก่อนแล้วว่า เป็นเพราะความสัมพันธ์อันคลุมเครือระหว่างฝ่าบาทกับราชันย์แห่งความตาย ลูกพยายามสุดความสามารถแล้ว จะมาโทษลูกได้อย่างไร?"