ถ้อยคำของอู่จ้าวกล่าวออกมาอย่างแน่วแน่ยิ่ง ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
ขุนนางทั้งปวงตกตะลึงเงยหน้าขึ้น ต่างพากันจ้องมองอู่จ้าว
แม้แต่ดวงตาของเกาหยางก็ยังมองไปทางอู่จ้าว
"หากไร้ซึ่งท่านเกา กองทหารม้าเหล็กหนึ่งแสนของแคว้นฉู่ คงบุกทะลวงเมืองฉางอันไปนานแล้ว มหาจักรวรรดิเฉียนของเราคงต้องล่มสลาย!"
"หากไร้ซึ่งท่านเกา พวกซงหนูยังคงอหังการเกรี้ยวกราด ภายใต้การหนุนหลังของสามรัฐ คงบุกปล้นสะดมมหาจักรวรรดิเฉียนอย่างบ้าคลั่ง ทำให้มหาจักรวรรดิเฉียนของเราตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก!"
"หากไร้ซึ่งท่านเกา พรมแดนทางเหนือของมหาจักรวรรดิเฉียน คงต้องเต็มไปด้วยขี้เถ้าไฟสงคราม ราษฎรเดือดร้อน!"
"หากไร้ซึ่งท่านเกา พระคลังของมหาจักรวรรดิเฉียนยังคงว่างเปล่า หกรัฐยังคงหมายปองจ้องจะกลืนกิน!"
"หากไร้ซึ่งท่านเกา ไหนเล่ามหาจักรวรรดิเฉียนในวันนี้?"
น้ำเสียงของอู่จ้าวสงบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจปฏิเสธได้
"กฎโบราณนั้นตายแล้ว คนยังมีชีวิต!"
"ธรรมเนียมเป็นสิ่งที่คนรุ่นก่อนวางไว้ แต่แผ่นดินนี้ยามนี้เป็นของเจิ้น!"
"หลังจากเจิ้นขึ้นครองราชย์ ทรงออกพระราชโองการแสวงหาผู้มีความสามารถ ในนั้นมีประโยคหนึ่ง เจิ้นจำได้อย่างแม่นยำ อดีตก็คือสิ่งนี้ บัดนี้ก็คือสิ่งนี้ ภายภาคหน้าก็ยิ่งเป็นสิ่งนี้"
"ประโยคนั้นคือ เพราะว่าบุคคลที่วิสามัญ ต้องได้รับการตอบแทนที่วิสามัญ!"
"วันหน้า ใครเล่าสามารถสร้างชัยชนะอันยิ่งใหญ่ได้เช่นท่านเกา ใครเล่าสามารถสร้างคุณงามความดีได้เช่นท่านเกา ใครเล่าสามารถมีฝีมือได้เช่นท่านเกา!"
"เจิ้นก็จะพระราชทานตำแหน่งอ๋องให้เขาเช่นกัน!"
"จะพระราชทานเครื่องยศเก้าสิ่งให้เขาเช่นกัน!"
"จะให้เขาสวมกระบี่ขึ้นโถง เคารพคำนับไม่ต้องเอ่ยนามเช่นกัน!"
"ผู้ใดมีความเห็นแย้ง?"
ภายในพระที่นั่งเงียบกริบไร้ซึ่งเสียงใด
ขุนนางฝ่ายพลเรือนทั้งปวงต่างก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตากับอู่จ้าว