"ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าอายุไม่มาก แต่ลงมือกับตัวเองได้ถึงเพียงนี้ รอยตัดนี้ ความโค้งนี้... จ๊าก ๆ ราวกับงานศิลปะอันประณีตไม่มีผิด"
ภายในเรือนตอนกิเลน ห้องเล็ก ๆ มืดทึบ
ขันทีแก่หน้าซีดขาวกึ่งย่อตัวลง ก้มศีรษะ สูดลมหายใจเข้าลึก แววตาเปี่ยมไปด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม
องครักษ์อู่สวมเสื้อคลุมขันทีหลวมโคร่ง ปกปิดมัดกล้ามกำยำ
เขาฟังเสียงคลั่งไคล้นี้ มองสีหน้าอันหลงใหลของขันทีชรา แม้จะเป็นพวกวิปริตเช่นเขา ก็ยังอดรู้สึกไม่ได้ว่ามันวิปริตยิ่งนัก
ถ้าจะพูดเรื่องวิปริต ก็ต้องเป็นขันทีในวังหลวงนี่แหละ
ท่าทางนี้ หากไม่รู้เรื่อง คิดว่าเขากำลังชื่นชมงานศิลปะเลอเลิศสักชิ้น
"กงกงหวง หากท่านยังดูไม่พอ ข้าทาสจะหาวันอื่นให้ท่านได้ชื่นชมอย่างเต็มตา"
"แต่วันนี้ ดูเหมือนเวลาจะล่วงเลยไปหน่อย"
องครักษ์อู่พูดพลางล้วงแท่งเงินแท่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ยัดใส่มือกงกงหวงอย่างระมัดระวัง ในแววตาแฝงด้วยนัย
"รู้ความ"
"กงกงชอบเด็กดีรู้ความเช่นเจ้า!"
กงกงหวงเก็บเงินใส่แขนเสื้ออย่างเนียน ๆ ใบหน้าเหี่ยวย่นของชราเผยรอยยิ้ม
"เจ้าอย่าต่อว่าข้านะ วังหลวงน่าเบื่อ มีเด็กที่ไม่อ่านหนังสือหรืออ่านหนังสือไม่ได้อยากเข้าวังมาหางานมากนัก กงกงข้าน่ะ เฉพาะตอนคนเหล่านี้ นานเข้าก็ชอบดูรอยตัดนี่ไปเอง"