"หา?"
หวังเซียวล้มลงพลางจงใจส่งเสียงครางในลำคอ
ภาพเช่นนี้ ในสายตาของเกาหยางช่างเป็นเช่นไรเล่า หากจะบรรยายด้วยคำสองคำ? ล้วนแต่เสแสร้งทั้งสิ้น!
แกล้งสลบ!
เกาหยางมุมปากกระตุก
ด้านข้าง
ลวี่เจิ้น ซุนจิ้งเปียน และคนอื่นๆ ก็นำทัพสังหารมาถึง ครั้นเห็นหวังเซียวผู้อนาถานักล้มลง สิ้นสติไม่รู้เป็นตาย ต่างพากันตกตะลึง
"ท่านเกา หัวหน้ากองหวังเป็นอะไรไป?"
เกาหยางสงบนิ่งอย่างยิ่ง
"ไม่เป็นไร อย่างมากก็แค่สลบไป"
"ข้าน้อยรู้วิชาของสำนักแพทย์ ไม่ต้องกังวล สำหรับอาการสลบมีประสบการณ์รักษาอย่างเต็มที่"
คำพูดนี้จบลง ใจของหวังเซียวก็กระตุกวูบ ลมหายใจพลันรวนเร
ราชันย์แห่งความตายนี่ คิดจะทำอะไร?
"ที่นี้อันตราย ไม่เหมาะแก่การรักษา ในกองทัพมีหมอสนามมากประสบการณ์ ทางนี้ยังต้องให้หัวหน้ากองเพี่ยวเหยาคอยรับผิดชอบ ข้าน้อยขอพาหัวหน้ากองหวังกลับค่ายก่อน"
หลี่เจิ้นเซียวสีหน้าเคร่งขรึมเอ่ยขึ้น
ต่อเรื่องนี้ เกาหยางมิได้ห้ามปราม อย่างไรก็หนีพระก็หนีวัดไม่พ้น
ตอนนี้เขาก็มีเรื่องต้องจัดการจริงๆ
รวดเร็ว
หลี่เจิ้นเซียวพาหวังเซียวเริ่มถอนตัว มุ่งตรงสู่ค่ายทหารมหาจักรวรรดิเฉียน
เกาหยางกลับพักอยู่ในที่ที่ปลอดภัยยิ่ง ด้านข้างคือเฉินเซิ่ง อู๋ก่วง และคนอื่นๆ
งานถึงชีวิตเช่นนี้ เมื่อเขาออกเงินแล้ว ย่อมไม่ให้เฉินเซิ่งกับอู๋ก่วงไปเสี่ยงตาย
"รายงาน!"
"ท่านเกา แปดร้อยคนของเรา สังเวยชีวิตไปกว่าสองร้อยนาย ที่เหลือก็บาดเจ็บไม่เท่ากัน"
ผัวตั้วสวมเกราะดำ มาถึงเบื้องหน้าเกาหยาง เกราะบนตัวเขาเปื้อนเลือดเต็มไปหมด ดูอนาถานัก