“มีเรื่องอันใดหรือ?”
เซียวฉิงได้ยินดังนั้น สายตางดงามพลันจับจ้องไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นมิรู้จบ
“อันที่จริง...”
ท่านอาจารย์เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก แต่ประโยคที่ว่า “แท้จริงข้าเป็นคนปลอม เจ้าตามหาคนผิดแล้ว” ก็เอ่ยออกไปไม่ลงเสียที
เขามิกล้าจินตนาการว่า เมื่อเซียวฉิงรู้ว่าเขาเป็นของปลอม นางจะสิ้นหวังเพียงใด
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องตาย จะตายอย่างคนโง่เขลาก็ไม่เลวนักมิใช่หรือ?
“ไม่...มิมีอะไร”
ท่านอาจารย์เฉินส่ายหน้าแล้วนิ่งเงียบ
เซียวฉิงมองท่านอาจารย์เฉินที่สีหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ ไม่รู้เพราะเหตุใด ใจนางพลันหวั่นไหวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับว่าสิ่งที่ท่านอาจารย์เฉินกำลังจะพูดนั้น จะเป็นเรื่องที่สั่นสะเทือนฟ้าดิน
กำลังจะซักถามต่อไป ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอันมั่นคงดังมาจากไกลแล้วใกล้เข้ามา
เซียวฉิงและท่านอาจารย์เฉินเงยหน้ามองออกไปพร้อมกัน
เห็นเพียงเสิ่นเหลียนเดินนำด้วยท่าทางเคารพ เกาหยางเดินตามมาอย่างสงบ ด้านหลังยังมีเกาฉางเหวินที่กำลังขยี้มือทั้งสองด้วยความตื่นเต้นเต็มหน้า
เมื่อเห็นใบหน้าของเกาหยางชัดเจน รูม่านตาของเซียวฉิงหดตัวลงทันใด ร่างระหงก็สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้!
นางกัดฟันแน่น ความรู้สึกสลับซับซ้อนอย่างยิ่งพลันถาโถมเข้ามาในใจ
ความแค้น!
ความอัปยศ!
และ...ความรู้สึกไร้สาระที่ชะตาล้อเลียนคน
นางไม่คิดว่า เกาหยางจะมาถึงคุกองคารักษ์แห่งนี้!
ชายผู้ทำลายตำแหน่งไทเฮาของนาง ฆ่าสามีและบุตรของนาง ทำให้หญิงสาวที่เคยอยู่บนยอดเมฆต้องตกลงสู่โคลนตม ต้องจากไปไกลถึงแคว้นฉี หลายคืนหลายวันเฝ้าคิดแต่จะแก้แค้น!