ในเวลาเดียวกัน
หุบผาเหล็ก ห่างออกไปสิบห้าลี้
กองทัพซงหนูนับแสนนายตั้งค่ายอยู่กลางแจ้ง กองไฟขับไล่ความมืดมิด พวกเขาจ้องมองไปยังทิศทางของหุบผาเหล็ก ดวงตาเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและความสะใจไม่รู้จบ
หน่วยสอดแนมของซงหนูกระจายอยู่ทั่วภายนอกหุบผาเหล็ก จับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของกองทัพมหาจักรวรรดิเฉียนภายในหุบผาเหล็กอย่างตายตัว
ระยะนี้ ทั้งกองทัพผู้ใดไม่รู้ผู้ใดไม่ทราบว่า กองทัพที่ราชันย์แห่งความตายนำกำลังมาถูกพวกเขาไล่ตามติดพันจนต้องติดกับอยู่ในหุบผาเหล็กแห่งนี้
เพียงแค่รอให้คนและม้าอ่อนล้าเต็มที่แล้ว ก็จะฟาดฟันครั้งสังหาร เด็ดหัวราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ลบล้างความอัปยศก่อนเก่า!
ภายในบัญชาค่ายหลวง
อ๋องเจิ้นเยว่และอ๋องหลางหยาเข้ามาชุมนุมพร้อมกัน มองไปยังหุบผาเหล็กเบื้องหน้า สายตาเต็มไปด้วยความสะใจ
"ราชันย์แห่งความตายถูกกองทัพเราผลักดันเข้าไปในหุบผาเหล็กแล้ว เหมือนลูกแกะรอเชือด ช่างน่าสะใจยิ่งนัก!"
อ๋องหลางหยาถือจอกสุรา เอ่ยวาจาขึ้น
อ๋องเจิ้นเยว่แฝงแววดูแคลนเล็กน้อยในดวงตา ก็กล่าวเช่นกันว่า "ราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนก็ช่างไร้เดียงสาเกินไป คิดจะอ้อมกว้างอีกสักรอบในเขตพื้นที่เหอซี ช่างหยิ่งยโสยิ่งนัก"
"เพียงแค่กองทัพเราล้อมเอาไว้ เสบียงและหญ้าฟางของคนนับหมื่นเหล่านั้น ก็พอที่จะบดขยี้เขาจนย่อยยับ!"
อ๋องเจิ้นเยว่กล่าวไปด้วยพร้อมยกจอกขึ้น
ทั้งสองชนจอกกัน ดื่มสุราในจอกจนหมดในคราวเดียว
"สงครามใหญ่กำลังจะปะทุ เจ้าและเราดื่มมากไม่ได้ รอจนจับสังหารราชันย์แห่งความตายได้แล้ว เจ้ากับเราค่อยดื่มให้เต็มครามกัน!"
"เรื่องนี้ย่อมเป็นธรรมดา"
"ตอนนี้ลองคำนวณดู ราชันย์แห่งความตายคงจะทนแทบไม่ไหวแล้ว ต้องหนีอีกแล้ว!"
"หมาเจ้าของตาย ช่างอเนจอนาถนัก!"
อ๋องหลางหยาจับจ้องไปทางหุบผาเหล็กที่ไกลออกไป แววตาเต็มไปด้วยความสะใจสุดคณา