ยามราตรี.
ริมบ่อน้ำพุร้อน.
เกาหยางแช่อยู่ในน้ำพุร้อน กำลังเขียนอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว.
《ไดอารี่ราชันย์แห่งความตาย》
"วันนี้เป็นวันพิเศษ สามฮูหยินจะลงน้ำพุร้อนพร้อมกับข้าเป็นครั้งแรก มาช่วยข้าถูตัว ข้าตื่นเต้นยิ่งนัก นั่งรอคอยอยู่ แต่หญิงสาวก็ช่างน่าหวั่นวิตก เปลี่ยนชุดแล้วก็ไม่รู้ไปอยู่แห่งหน ปล่อยให้ข้ารอคอยอย่างเปล่าเปลี่ยว เลยจดบันทึกไว้ตอนนี้ พอเป็นหลักฐานเล็กน้อยเถิด"
มหาจักรวรรดิเฉียน ปีที่สองแห่งรัชศกคัยหยวน ฤดูหนาว เวลา... หากจำไม่ผิด ควรเป็นวันที่สิบห้าเดือนสิบสอง จำไม่ค่อยแม่นแล้ว เอาเป็นตามนี้เถิด.
สถานที่: ห้องหนังสือเรือนพักข้างบ่อน้ำพุร้อน (จดไว้อย่างรีบเร่งก่อนอาบน้ำ)
วันนี้ช่างเหนื่อยเหลือเกิน!
ขึ้นเวทียามเฉิน โต้เถียงกับบรรดาบัณฑิต ว่ากันอย่างสะใจยิ่งนัก!
เฉิงเหวินหยวน จ้าวซู่เจิ้น พวกนั้น ก็แค่ยาจกกระจอก ไม่คู่ควรต่อการกล่าวถึง ส่วนเจ้าเฒ่าหวังเมี่ยว ช่างน่าขันยิ่งนัก กล้ายกขงจื่อ หวังหยางหมิง จูซี มาข่มข้าเหรอ ดูคู่ต่อสู้ของเขาให้ดีเถิด โดนข้าถล่มจนเลือดอาบ คุกเข่าลงกลางที่ประชุม สะใจนัก!
เพียงแต่ไม่คิดว่า ในที่สุดการขายผัก ก็ทำให้หลี่ฉางเหอ จางเฉิง บัณฑิตเฒ่าสองคนที่โด่งดังไปทั่วหล้า จินตนาการเป็นผู้วางแผนการใหญ่ ใช้แผ่นกระดานหมากวางหมากบนโลก นี่มันอะไรกัน!
แต่นี่อาจเป็นความจริงที่ชวนขบขัน ในบางครั้งก็ช่างเหลือเชื่อนัก ดูท่าเกราะเทพเจ้าผู้วิเศษนี้คงหลุดพ้นไปไม่ได้แล้ว ปวดหัวยิ่งนัก!