จูซานยืนท่ามกลางฝูงชนที่คุกเข่าลงพร้อมกัน ทำให้ดูโดดเด่นอย่างประหลาด
ทั้งตัวของมันแข็งทื่อไปหมด
พระพุทธเจ้าแท้หรือ?
หรือไม่ก็มีกลไกลแอบแฝงอยู่ข้างใน?
ชั่วขณะนี้
แม้แต่จูซานผู้ไม่เชื่อในสิ่งเหนือธรรมชาติก็แยกไม่ออกแล้ว
แต่สิ่งหนึ่งที่มันรู้แน่
คือบ้านเมืองกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่
ฟ้ากำลังจะถล่ม!
เบื้องหน้าวัดฉือยุน
เจียเย่เงยมือขวาขึ้นอย่างเชื่องช้า เสียงเอ่ยสูงส่งของชาวบ้านหลายพันคนก็ค่อยๆ เงียบลง แต่แววตาของพวกเขายังคงเปี่ยมล้นด้วยความคลั่งไคล้
เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่นั้นพวกเขาได้เห็นด้วยตาตนเอง!
นี่คือปาฏิหาริย์อันแท้จริง!
เจียเย่ยืนอยู่เบื้องหน้าเปลวเพลิงที่ยังไม่ดับสนิท จีวรสีเทาขาวพลิ้วไหวตามลม
นางเอ่ยขึ้น
"ท่านผู้เป็นของประชาทั้งหลาย"
"มารแห่งวัดฉือยุนนั้น ข้าผู้เป็นสงฆ์ได้ปราบปรามลงอย่างสิ้นซากแล้ว"
"แต่การเดินทางมาทางตะวันออกของข้าผู้เป็นสงฆ์ ยังคงเหลือภัยสุดท้ายที่ยังข้ามผ่านไม่ได้"
"คงไม่จำเป็นต้องเล่า ท่านทั้งหลายคงได้ยินกันมาแล้ว"
ชายหน้าโหนกแก้มเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ตะโกนบอกทุกคน
"ภัยมัจจุราช!"
"พุทธบุตรพูดถึงภัยมัจจุราช!"
"ภัยมัจจุราชที่ว่านั้นไม่ใช่เรื่องเสียดสี มันมีอยู่จริง!"
ครืน!
ทุกคนพลันนึกขึ้นได้ถึงเรื่องราวที่แพร่ไปทั่วฉางอันเมื่อวาน!
ช้างขาวเดินวนรอบวัด!
ระฆังโบราณดังขึ้นเอง!
อุปสรรค 81 ประการ!
ศัตรูชะตาสวรรค์กำหนด!
ภัยมัจจุราชที่เมื่อวานฟังดูเหลวไหลเพียงใด เมื่อได้เห็นเจียเย่เหยียบเปลวเพลิงปราบมารด้วยตาตนเอง ก็กลับกลายเป็นความจริงอย่างที่สุด!
เจียเย่เงยหน้ามองไปยังฉางอัน แล้วเอ่ยขึ้น
"พรุ่งนี้!"
"ข้าผู้เป็นสงฆ์จะตั้งเวทีโต้วาทีเปิดกว้างริมท่าน้ำฉวีเจียง!"
"พระ ฤๅษี ขงจื๊อ และนักกฎหมายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน"
"ครูบาอาจารย์ทั้งสำนักร้อยสำนัก"
"ไม่เลือกว่าจะเป็นขุนนาง"
"ไม่ถามว่าสูงต่ำ"
"ไม่เลือกฐานันดร"
"ผู้ใดก็ตามสามารถขึ้นเวทีมาโต้วาทีกับข้าผู้เป็นสงฆ์ได้ทั้งสิ้น!"