ครึ่งชั่วยามต่อมา
ลานฝึกยุทธ์ในวังหลวง
ปัง!
ปัง ปัง!
พร้อมกับเสียงหมัดกระทบเนื้ออันหนวกหูและเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด การ"สอนมวย"ฝ่ายเดียวก็ดำเนินไปอย่างดุเดือด
มวยชุดนี้มิเพียงเผยให้เห็นแก่นแท้ของวิชามวย แต่ยังตอกย้ำถึงแก่นแท้ของวงการขุนนางอีกด้วย
อู่จ้าวสวมชุดรัดกุม หมัดทุกหมัดถึงเนื้อถึงตัว กระบวนท่าคล่องแคล่วว่องไว ราวกับถ่ายทอดวิทยายุทธ์ที่ฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กออกมาได้อย่างเต็มที่
ส่วนจางผิงและจางโซ่วสองพี่น้อง กลับกลายเป็นกระสอบทรายมนุษย์ชั้นดี ถูกชกจนหัวซุกหัวซุน หน้าเขียวช้ำ ไม่มีแรงแม้แต่จะตอบโต้
อู่จ้าวระบายความอึดอัด ความหงุดหงิด และความไม่ยอมแพ้ทั้งหมดลงบนสองคนที่ดวงซวยเข้ามาประจวบเหมาะเช่นนี้
เหงื่อชุ่มขมับ แต่ลมหายใจที่อุดตันในอกกลับถูกพ่นออกมาอย่างสบายอกสบายใจกับทุกครั้งที่ชกหมัดออกไป!
ในที่สุด อู่จ้าวก็เก็บหมัด ยืนหยัดตรง มองดูสองพี่น้องที่ทรุดลงกับพื้นราวกับโคลน ครางครวญอยู่ตลอดเวลา ก็ถอนหายใจยาว รู้สึกว่าตัวเองผ่อนคลายขึ้นมากทีเดียว
นางรับผ้าขาวบางที่เสี่ยวหยวนยื่นให้ เช็ดเหงื่อที่ขมับ กลับมามีสีหน้าเย็นชาแบบราชาที่เคยเป็น เอ่ยเรียบๆ ว่า "เสี่ยวหยวน"