เซียวฉิงไม่อาจสงบนิ่งได้อีกต่อไป สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงจ้องมองไปที่ใบหน้าอันสุขุมเยือกเย็นของท่านอาจารย์เฉิน
นางมิใช่คนโง่
เหตุบังเอิญเพียงครั้งเดียวอาจเป็นเรื่องปกติ แต่เมื่อเหตุบังเอิญซ้อนทับกันหลายครั้ง ความจริงก็ใกล้จะปรากฏ!
ตามที่เกาหยางกล่าว ชายที่อยู่ข้างกายเยี่ยนอู๋ซวงนามเฉินผิง มาจากมหาจักรวรรดิเฉียน มีความสามารถยิ่งใหญ่ เจ้าเล่ห์เพทุบาย เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่ฉีหลางหมายมั่นให้หาตัวก่อนตาย
แล้วคนที่อยู่ข้างกายนางผู้นี้...แท้จริงเป็นใคร?
วาบ!
ท่านอาจารย์เฉินรู้สึกว่าสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ใบหน้าของเขา สีหน้าถอดสี เหงื่อเย็นผุดขึ้นตามขมับ
แต่ถึงเพียงนี้ เมื่อคนใกล้จะตาย ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปิดบังอีกต่อไป
เขาสูดหายใจลึก พลางกล่าวด้วยความเก้อเขินและความยอมจำนนต่อชะตากรรม เปิดปากพูดกับเซียวฉิงว่า "ท่านเซียว ข้าได้หลอกท่าน...อันที่จริงชื่อจริงของข้าคือเฉินจื้อ มิใช่เฉินผิงที่ท่านตามหา!"
ตูม!
เซียวฉิงราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางใจ แทบจะพ่นเลือดเก่าออกมา
"อะไรนะ?"
"เจ้าคือเฉินจื้อ มิใช่เฉินผิงที่ข้าตามหา?"
เซียวฉิงร้องอุทานด้วยความตกใจ สองดวงตากลมโตเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปที่เฉินจื้อราวกับจะทะลวงมองให้ทะลุ
นางรู้สึกเพียงเวียนหัว ตะลึง โลหิตในทรวงอกปั่นป่วน แทบจะอาเจียนเป็นเลือด
ใครจะรู้ว่าในช่วงเวลาที่ต้องการแก้แค้นนี้ นางให้ความหวังแก่ท่านอาจารย์เฉินมากเพียงใด
แต่นางกลับไม่คิดเลยว่าโชคชะตาจะเล่นตลกอันแสนไร้สาระและโหดร้ายกับนางถึงเพียงนี้!