"อะไรน่ะ?"
เซียวฉิงขมวดคิ้ว
"วันนี้ศาลาว่าการเมืองฉางอันปล่อยตัวเกาฉางเหวิน คุณชายรองแห่งจวนติ้งกั๋วกง ออกมา ได้ยินว่าเขาถูกจับเพราะไปตบก้นนางสนมคนที่สิบแปดของคุณปู่หวง บนถนน ตอนถูกจับเขายังเอ่ยปากว่า เรียนรู้วิถีปราชญ์ 'ความรู้กับการกระทำเป็นหนึ่งเดียว' จากพี่ชายเกาหยาง ว่า 'ใจปรารถนาใด ก็จักกระทำสิ่งนั้น' เพราะอยากตบ จึงตบลงไป"
"โอ้?"
"มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ?"
ดวงตาสวยที่เคยนิ่งเฉยของเซียวฉิงพลันเปล่งประกายขึ้นมา ดุจงูพิษที่พบเหยื่อในความมืดมิด
"เรียนรู้วิถีปราชญ์ของเกาหยาง ความรู้กับการกระทำเป็นหนึ่งเดียว เพราะอยากตบ จึงตบลงไป..."
เซียวฉิงหันดวงตาสวยไปทางบัณฑิตอาภรณ์เขียวผู้หนึ่งซึ่งหลับตาพักผ่อนอยู่ข้างกาย ท่าทางสงบเยือกเย็นเหนือสามัญ
"ท่านอาจารย์ ท่านลองฟังดู นี่มิใช่โอกาสสวรรค์ประทานหรือ?"
"โลกเงียบสงัดห้าร้อยปี ใครกล้าอ้างตนเป็นปราชญ์? หลังจากขงจื๊อและเม่งจื๊อ ก็ไม่มีปราชญ์อีก! เขาเกาหยางกล้าพูดโอ้อวด สร้างวิถีปราชญ์ 'ความรู้กับการกระทำเป็นหนึ่งเดียว' ขึ้นมา บัดนี้ผู้น้องยังอ้างเหตุผลนี้ กระทำการอันต่ำช้าเช่นนี้!"
"ท่านอาจารย์เห็นว่า เรื่องนี้ช่างเหมาะแก่การลงมือหรือไม่?"
ท่านอาจารย์เฉินตัวสั่นเล็กน้อย ลืมตาขึ้นเล็กน้อย แต่แล้วก็ยิ้มอย่างลึกซึ้ง "ลองดูก็ได้!"
เซียวฉิงยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าเป็นไปได้
นางลุกขึ้นยืนทันที รีบเขียนจดหมายลับสามฉบับ แล้วกล่าวกับสาวใช้ข้างกายว่า "จดหมายฉบับแรก ส่งอย่างลับถึงทูตแคว้นเยี่ยน มู่หรงฟู่ ฉบับที่สอง ส่งถึงทูตแคว้นฉู่ ฉบับที่สาม ส่งถึง... อ๋องกว่างหลิงแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน!"