ในเวลาเดียวกัน
ด่านเยี่ยนเหมิน
ภายในจวนผู้สำเร็จราชการ
หลี่เฉิงเย่ ผู้พิทักษ์เมืองเยี่ยนเหมินแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน สวมอาภรณ์ขุนนางสีแดงสด วางมือไพล่หลังทอดสายตาผ่านหน้าต่างมุ่งสู่ผืนแผ่นดินแม่น้ำ
“ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว เหตุใดข่าวคราวจึงยังมาไม่ถึง”
“แม่น้ำ... สถานการณ์การศึกเป็นเช่นไรบ้าง”
หลี่เฉิงเย่ร้อนรนนัก หลายวันมานี้สำหรับเขาแล้ว ช่างสมกับคำว่าวันเดียวประหนึ่งปี
แม้จะมีข่าวชัยชนะครั้งใหญ่จากการทำลายล้างเผ่าหมาป่าสีเทามาแล้ว แต่ราชันหมาป่าสีเทาผู้น้อยกลับมิใช่สาระสำคัญอันใดเมื่อเทียบกับอาณาเขตแม่น้ำทั้งหมด
สุดสะพรึงในแผ่นดินแม่น้ำ ย่อมเป็นอ๋องหลางหยาพร้อมด้วยอ๋องเจิ้นเยว่!
ตราบใดข่าวคราวยังมาไม่ถึง หัวใจของเขาก็ดั่งแขวนอยู่กลางลำคออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
ทันใดนั้น
“รายงานด่วน ——”
นอกจวน เสียงตะโกนอันกังวานพลันกู่ก้องสะเทือนฟ้า
เสียงนี้หลุดออกมา หลี่เฉิงเย่หัวใจบีบรัดแน่น รีบเร่งสาวเท้าออกนอกจวน
เพิ่งพ้นประตูไป ตรงหน้าก็เห็นทหารนายหนึ่งสวมเกราะเหล็กสีดำสนิทพุ่งทะยานเข้ามา
“เรียนท่าน ——”
“ทัพเรารบใหญ่แนวหน้าได้ชัย ท่านแม่ทัพทหารม้าปราบอนารยชน เกาหยาง สังหารทะลุจากเขาชางหลานเข้าสู่ผืนแผ่นดินแม่น้ำ ปลิดชีพราชันย์หมาป่าครามก่อน จากนั้นเชือดราชันภูเขาเฮ่อซาน ข้ามผ่านชนเผ่าซงหนูยี่สิบกว่าเผ่าต่อเนื่อง สังหารไปหลายหมื่นคน ทะลวงถึงนครหลวงของอ๋องหลางหยาแห่งซงหนู!”