“สังหาร!”
“สามกองทัพฟังคำสั่ง ตามข้าเข้าห้ำหั่น! เจาะค่ายใหญ่เฉียงหนูให้ทะลุ!”
หวังจงคำรามก้อง ยกดาบเก้าห่วงในมือสูง พุ่งเป้าไปเบื้องหน้า
เบื้องหลัง
บรรดาแม่ทัพแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนชักดาบตามพร้อมเพรียง ฝีเท้าม้าตะบึง หมุนวนผงธุลีบนพื้น
ม้าศึกนับเรือนหมื่นพุ่งทะยาน พร้อมประกายเย้ยฟ้าทระนง!
“สังหาร!”
“เข่นฆ่าเหล่าสัตว์เฉียงหนูให้หมด เจาะพวกมันให้ทะลุ!”
“จับเป็นสองอ๋องหลังหย่าและเจิ้นเยวี่ย!”
ทหารมหาจักรวรรดิเฉียนกรูเข้าใส่โดยไม่คิดถอย ระยะห่างจากค่ายใหญ่เฉียงหนูกระชั้นชิดทุกขณะ
เหล่าเฉียงหนูภายในค่ายล้วนตะลึงงัน
“อะไรนะ?”
“พวกเฉียนนี่เป็นบ้าไปแล้วรึ? ถึงกล้าบุกเข้าโจมตีทัพเราก่อน!”
“ต้องเพราะถูกปิดล้อมในหุบเขาแร่เหล็กจนหิวคลั่ง ถึงคราวสิ้นหนทาง จึงยอมทิ้งชีวิตไม่เสียดายกระมัง”
อ๋องหลังหย่าและอ๋องเจิ้นเยวี่ยสวมเกราะเหล็กนั่งบนหลังม้าศึกสูงสง่า มองดูทหารม้าฉีที่พุ่งออกจากหุบเขาแร่เหล็กอยู่แต่ไกล ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลในใจ ยิ่งแน่นหนักขึ้นทุกขณะ
กองทหารลวงแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนนี่ ช่างไม่เหมือนการตีปีกหลอกตาเลย!
โดยเฉพาะอ๋องหลังหย่ายิ่งรู้สึกราวถูกหนามทิ่มแทง วิกฤตในใจแทบจะล้นทะลักถึงลำคอ
หรือว่า… ราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนจะยกทัพมาจากทางด้านหลังจริงๆ?
อ๋องเจิ้นเยวี่ยกำบังเหียนม้าศึกแน่น ตัดสินใจทันใด “ชักช้าต่อไปอีกไม่ได้แล้ว หากราชันย์แห่งความตายมาถึงจริง นั่นต้องเป็นกองกำลังหลักเป็นแน่!”
“ทัพเราต้องฉีกกองทหารลวงนี้ให้แหลก ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งที่มากมายเพียงใด!”
“ถ่ายทอดคำสั่งข้า สังหาร!”
“สังหารทะลุพวกเฉียนให้สิ้น ใช้ศีรษะพวกมันพลีวิญญาณทหารแม่น้ำนับหมื่นที่ตายอย่างอยุติธรรม!”
“โลหิตนี้ ต้องล้างด้วยโลหิต!”
“เพียงเหยียบย่ำกองทหารลวงนี้ให้ราบคาบ ทหารม้าหมาป่านับแสนของเรา จะเหยียบกองทัพราชันย์แห่งความตายแค่หลักหมื่นให้ราบไม่ได้หรือ?”
อ๋องเจิ้นเยวี่ยชักดาบใหญ่ สั่งการเด็ดขาด!
ใต้บัญชาของเขาและอ๋องหลังหย่า มีกองทัพนับแสนนาย อีกทั้งยังมีกองกำลังหัวกะทิจากแปดเผ่าแม่น้ำที่ยกมาสนับสนุน มีจำนวนมากถึงหนึ่งแสนสองหมื่นนาย
แม้จะแบ่งกำลังไปบ้าง แต่กองกำลังหลักในตอนนี้ก็มีเกือบเจ็ดแปดหมื่นนาย!