ที่จวนติ้งกั๋วกง
แสงอาทิตย์อุ่นๆ ของฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องผ่านชั้นเมฆ ตกลงมาอย่างเกียจคร้านบนพื้นจวนติ้งกั๋วกง กลิ่นน้ำนมจางๆ และ... กลิ่นประหลาดที่ยากจะเอ่ยถึง ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
"ฉี่แตกแล้ว!"
"ฉี่แตกแน่นอน ช่างโหดร้ายยิ่งนัก นางเอาพ่อตัวเองเป็นกระโถนแล้ว!"
เกาหยางสีหน้าไร้ซึ่งความสุข ค่อยๆ บีบคำพูดออกมาจากซอกฟัน
เขาอุ้มเจวินเจวินที่ทั้งน่ารักและขาวราวหยก เจ้าตัวเล็กเบิกตากลมโตสีดำขลับมองมาด้วยความไร้เดียงสา
แต่ที่แขนเสื้อของเกาหยาง ซึ่งเป็นผ้าอวิ๋นจิ่นที่ประณีตยิ่งนัก สายน้ำอุ่นสายหนึ่งกำลังซึมเข้าไปที่แขนเขาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ฉู่ชิงหลวนมีใบหน้างดงามเป็นที่สุด กำลังนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้นอนข้างๆ อาบแดดอย่างสบายใจ
เมื่อได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเกาหยาง ดวงตาของฉู่ชิงหลวนพลันเป็นประกายแวววาวเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่แฝงนัยยะ
"เชอะ!"
"หากเหล่าขุนนางร้อยตำแหน่งรู้ ทั่วหล้ารู้ ว่าจอมกุนซือพิษอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ผู้ที่ชาวซงหนูมองว่าเป็นปีศาจร้าย ราชันย์แห่งความตาย กลับมีสีหน้าสิ้นหวัง เอาไม่อยู่เช่นนี้ คงจะตกใจจนขากรรไกรหลุด"
ฉู่ชิงหลวนเอ่ยหยอกเย้า แต่ทว่ากลับคล่องแคล่วว่องไวยิ่งนัก
นางลุกขึ้นจากเก้าอี้นอน รับเจวินเจวินที่กำลังส่งเสียงอ้อแอ้จากอ้อมแขนของเกาหยางมา
"ลวี่หลัว รีบไปตักน้ำสะอาดถ้วยหนึ่งมา"
เกาหยางมองรอยเปื้อนใหญ่บนชายแขนเสื้อ รู้สึกชาไปทั้งตัว รีบสั่งการทันที
กลิ่นนี่... ช่างสุดยอดเสียจริง!