"ท่านแม่ขอรับ ลูกเพียงไปแค่เดือนสองเดือนก็กลับมาแล้ว เหตุใดท่านจึงร่ำไห้เล่า"
ณ จวนติ้งกั๋วกง เรือนน้อยของเกาหยาง
ผู้คนมากมายมาพร้อมกัน สายตาคู่แล้วคู่เล่าจับจ้องมาที่เกาหยาง
หลี่ซื่อในชุดยาว เปี่ยมด้วยความเป็นห่วงในแววตาที่มองเกาหยาง น้ำตาหยดลงจากหางตา ฝ่ายเกาหยางเอ่ยพลางยิ้ม
"ลูกร่ำไห้ที่ไหนกัน แม่ดีใจจนน้ำตาไหล ลูกแม่ไปครั้งนี้จะได้กลับมาเป็นเสนาบดีแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน อยู่ใต้คนเดียวเหนือคนนับหมื่นนับพัน แม่ดีใจยังไม่ทัน"
หลี่ซื่อขึงตาใส่เกาหยาง
เกาหยางได้ยินก็เพียงยิ้มเจื่อน ๆ
"เมืองซุยหยางหนทางยาวไกล ลูกยังต้องปิดบังฐานะ ระหว่างทางย่อมหนีไม่พ้นการตรากตรำ ลวี่หลัวเพียงคนเดียวย่อมไม่พอ ชิวจวี๋ กุ้ยเซียง เสี่ยวอวี้ เสี่ยวขุย พวกเจ้าตามไปด้วยเถิด"
สิ้นคำของหลี่ซื่อ สาวใช้รูปงามทั้งสี่ก็เดินเข้ามาพร้อมกัน ก้มตัวคารวะเกาหยางเล็กน้อย ใบหน้าเจืออาย
"ฟู่..."
เกาหยางเห็นเข้า ก็สูดลมหายใจแรงทันที
หลี่ซื่อเลือกสรรอย่างดี ยอดเยี่ยมนัก
"ท่านแม่รอบคอบยิ่ง ลูกซาบซึ้งยิ่งนัก"
เขายืดตัวตรง โอบกอดหลี่ซื่อ
ต้องบอกว่า หลี่ซื่อดีต่อเขายิ่งนัก
แต่เกาเฟิงได้ฟัง หน้ากลับดำคร่ำ เอ่ยออกไปว่า "เหลวไหล"
"เหลวไหลสิ้นดี"
"ลูกทรพีนี่ไปสืบทุกข์เข็ญของราษฎรอย่างลับ ๆ ยังไม่ถึงคราว แม้แต่ร่องรอยก็เผยไม่ได้ แล้วเจ้ายังให้สาวใช้ไปกับเขาอีกห้าคน"
"ข้าไม่พูดถึงเรื่องเปิดเผยร่องรอยของลูกทรพี แค่ร่างกายนี้ก็ทนไม่ไหว"
เกาหยางได้ยิน ดวงตาเบิกกว้างทันที
คำนี้ แฝงการดูหมิ่นอยู่บ้างแล้ว
ดาบโอรสแห่งสวรรค์ของข้าอยู่ไหน
หากไม่ใช่เพราะอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย เขาอยากลองดีจริง ๆ