ตูม!
สวี่เสวียนจีถูกคลื่นกลิ่นโจมตีอย่างฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้าง
กลิ่นนี้ กลิ่นนี้ ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก!
สวี่เสวียนจีสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ทั้งร่างชาหมดสิ้น แม้แต่เรือนกายยังเริ่มแข็งทื่อ เขาแทบถูกรมจนสลบไป!
ใต้ฟ้านี้ มีผายลมเหม็นสะเทือนเลือนลั่นปานนี้เชียวหรือ!
สมกับเป็นมหาจักรวรรดิเฉียนอันดับหนึ่งราชันย์แห่งความตาย คิดแผนคือแผนพิษอันดับหนึ่งใต้หล้า แม้แต่ผายลมนี้ ก็นับว่าเป็นไอพิษอันดับหนึ่งใต้หล้า!
สวี่เสวียนจีปิดจมูก ดวงตาเบิกโพลง ใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าสิ้นอาลัยตายอยาก
รอให้ข้าออกไปได้ จะต้องเข้าเฝ้าถวายฎีกากล่าวโทษเจ้าสักฉบับ!
หาเรื่องกินเนื้อวัวก็แล้วไปเถิด ไฉนยังเอามาตุ๋นถั่วเหลืองอีก!
“ท่านเกา กลิ่นนี้...”
เซียวไทเฮาก็ทนไม่ไหวแล้ว นางปิดจมูก ดวงตาหงส์ขมวดเข้าหากัน
แต่ในยามนี้ เมื่อเทียบกับตนเอง นางกลับเป็นห่วงสวี่เสวียนจีที่อยู่ใต้เตียงมากกว่า นี่อย่าให้ถูกรมจนกระโดดออกมาเสียก่อนเลย!
เฮ้อ น่าเสียดายที่ไม่ควรให้สวี่เสวียนจีซ่อนอยู่ในเตียง
“ไทเฮาทรงอภัยด้วย กลิ่นแรงไปสักหน่อย กระหม่อมจะพยายามควบคุมตนเอง”
“พวกเราไปนวดต่อเถิด ส่วนเอว ส่วนขา ที่มักจะอ่อนล้าบ่อย กระหม่อมจะได้ช่วยไทเฮาผ่อนคลายสักหน่อย”
เกาหยางเอ่ยขึ้น ครั้นแล้วก็ก้าวเข้าไป
เซียวไทเฮา“...”
“ช่างเถิด อดทนหน่อย!”
“สวี่เซียงยังไม่ปริปากเลย อัยเจียก็จะอดทนเช่นกัน!” เซียวไทเฮาลอบคิดในใจ