ตูม!
จูซานรู้สึกเหมือนโลกทัศน์ทั้งหมดของตนแทบแตกสลาย แววตาใสสะอาดเป็นประวัติการณ์
"แล้วที่ร่างมารปิศาจแตกละเอียด มีหมอกขาวกับเลือดนั่นล่ะ!"
เกาหยางสุ่มหยิบเศษมารปิศาจขึ้นมาก้อนหนึ่ง หันรอยตัดมาชี้ต่อหน้า
"เรื่องนี้ก็ยิ่งง่าย"
"มารปิศาจที่ว่านั้น ตั้งแต่แรกถูกลอกแยกเป็นท่อน ๆ ตามรอยเหล่านี้ แล้วเอาโคลนบาง ๆ มากลบรอยแตกเอาไว้"
"เมื่อเจียเย่ฟันคทาวัชระลงมา คนที่ซ่อนอยู่ด้านหลังก็จะดึงเครื่องกลพร้อมกัน รูปปั้นมารทั้งองค์ย่อมแตกกระจายต่อหน้าต่อตา"
เกาหยางปาดผงฝุ่นสีเทาขาวจากช่องท้องมารปิศาจมาหนึ่งชั้น วางบนฝ่ามือแล้วดม จึงเอ่ยต่อ
"ปูนขาวเมื่อเจอน้ำย่อมเกิดความร้อน แรงพอจะพ่นหมอกขาวม้วนขึ้นมาเป็นกลุ่ม"
"ส่วนเรื่องเลือด ก็ไม่มีอะไรไปกว่าเลือดวัวควายที่ซ่อนเอาไว้ก่อนล่วงหน้า"
"เมื่อมารปิศาจแตกกระจาย ถุงหนังแตกออก ย่อมหมอกขาวพวยพุ่ง เลือดไหลนองเป็นทาง!"
"แล้วอีกากับนกสัตว์ในภูเขาล่ะ......"
"ของที่เตรียมไว้ล่วงหน้าเช่นนี้ จะยากอะไร ครั้งนี้เพื่อละครบทนี้ นกบินในเมืองฉางอันคงถูกพวกมันจับหมดทั้งเมือง!"
เป็นเวลาชั่วขณะ
ทุกคนต่างมองเกาหยางตาค้าง
จูซานพร้อมทหารจิ่นอี้เหว่ยหลายสิบนาย ค้นวัดฉือหยุนจนครึ่งชั่วยาม ก็ไม่พบแม้เงื่อนงำเดียว
แต่พอเกาหยางมาถึง ได้แต่ยืนมองอยู่นอกวัดไม่กี่ตา ฟังจูซานเล่าใหม่อีกรอบ ก็แยกแยะสิ่งมหัศจรรย์ทั้งฉากออกมาหมดจดหมดจ๋อง!
จูซานตบตัวโขนแรง ๆ อดกล่าวด่าไม่ได้
"เฮ้ย!"
"ข้าก็ว่าแล้วว่าโลกนี้จะมีผีปีศาจอะไร ที่แท้ทั้งหมดคือพวกหัวล้านพวกนี้แอบแฝงเทวฤทธิ์หลอกชาวบ้านนี่เอง!"
ความหนักอึ้งบนใบหน้าเฉินเซิ่งมลายหายไป อดหัวเราะลั่นไม่ได้
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า!"
"เจียเย่คนนี้คิดไว้ทุกขั้นทุกตอน ฝีมือก็มีจริง"
"แต่แล้วมันเป็นอย่างไร?"
"พวกเรามีคุณชายใหญ่!"
"ต่อให้เจียเย่ฝีมือสูงสวรรค์ แม้ยอมเสี่ยงจนไข่เกือบถูกย่างสุก สุดท้ายก็ยังถูกคุณชายใหญ่เหลือบมองเพียงตา ก็เผยร่างแท้ต่อหน้า!"