ลวี่โหย่วหรงแหงนตาโต
"ท่านที่รัก… ท่านมีกลยุทธ์แยบยลแล้วหรือ"
เกาหยางพยักหน้า แล้วกล่าวไว้อย่างลึกซึ้งในดวงตา
"ข้าผู้เป็นสามีมีกลยุทธ์แยบยลที่จะปราบปรามชาวเผ่าป่าแห่งภาคตะวันตกเฉียงใต้อยู่ในใจแล้ว แก่นแท้ของมันก็คือการคุมคนป่าด้วยคนป่า"
"คุมคนป่าด้วยคนป่าหรือกระไร"
ลวี่โหย่วหรงได้ฟังดังนั้น ก็เอ่ยพึมพำกับตนเอง
ดวงตานางเต็มเปี่ยมไปด้วยข้อสงสัย แล้วคอยรอฟังถ้อยคำต่อไปของเกาหยาง
"ชายแดนภาคตะวันตกเฉียงใต้ทอดยาวติดต่อกว่างซี ทหารหมาป่าแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนของเรากล้าหาญชำนาญศึก ยิ่งชีวิตของพวกเขายากแค้นลำบากยิ่งนัก ราชสำนักหากเรียกพวกทหารหมาป่าเหล่านี้ไปปราบกบฏที่ภาคตะวันตกเฉียงใต้ ย่อมใช้การได้ดีกว่าการเรียกทัพใหญ่ของราชสำนัก"
"ทหารหมาป่าคุ้นเคยกับภูมิประเทศแห่งภาคตะวันตกเฉียงใต้ ไม่หวั่นเกรงไอม่านพิษ ยามเข้าสู้รบยิ่งโหดเหี้ยมกว่าชาวเผ่าป่าเสียอีก ราชสำนักเพียงต้องจัดหาเสบียงกรังและเบี้ยหวัด ให้สัญญาผลประโยชน์บ้างเล็กน้อย แล้วส่งแม่ทัพผู้เก่งกาจไปกำกับการรบ… ชาวเผ่าป่าก็แทบจะไม่อาจต้านทานไหว"
"เมื่อศึกสงบ ขอเพียงแบ่งดินแดนของชาวเผ่าป่าให้แก่ทหารหมาป่าเหล่านี้ ทั้งสองฝ่ายย่อมกลายเป็นศัตรูฆ่าฟันกันต่อหน้าต่อตาตลอดกาล"
"ครั้นถึงกาลนั้น ข้าผู้เป็นสามียังมีวิธีการชั้นเชิงอีกหลายประการ อีกไม่ช้าสามห้าปี ภาคตะวันตกเฉียงใต้ก็คงจะไม่อาจก่อความวุ่นวายใหญ่โตได้อีก"
ดวงตาลวี่โหย่วหรงสว่างวาบ
"งั้น… งั้นท่านที่รักก็เร่งรุดไปเฝ้าฝ่าบาทเสียสิ!"
แต่เกาหยางกลับไม่ขยับ
ลวี่โหย่วหรงจ้องมองเกาหยาง แล้วบังเกิดสัมผัสว่ามีสิ่งใดผิดปกติ