มุมปากของเทียนเฉอกระตุกขึ้นทันที
ยังต้องใช้เงินอีกงั้นรึ?
แต่เจียเหยมิได้ให้โอกาสขัดขืน กลับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจโต้แย้ง
"ผู้ใดถูกแย่งที่ดินไป พระข้าพเจ้าจะช่วยไถ่ที่ดินคืนให้ ผู้ใดไม่มีเงินรักษาโรค พระข้าพเจ้าจะนำแพทย์มาให้"
"แม้ผู้ใดปรารถนาจะมีภรรยา พระข้าพเจ้าก็จะจัดการสู่ขอให้!"
"ควรให้เงินก็ให้เงิน ควรแจกธัญญาหารก็แจกธัญญาหาร"
"และเมื่อถึงรุ่งเช้า…ฝ่ายทั้งหลายจงเผยแพร่อีกข่าวหนึ่งทั่วฉางอัน"
ในใจเทียนเฉอเกิดลางสำคัญขึ้นทันที จึงถามโดยไม่รู้ตัว
"ข่าวอะไร?"
เจียเหยมองไปยังชายทั้งสาม กล่าวเกือบทีละคำ
"จงไปบอกว่าพระข้าพเจ้าแบกรับแรงอ้อนวอนของราษฎรนับหมื่นไม่ไหว ได้เก็บสัมภาระหนีกลับเทียนจูไปแล้วในราตรีนี้ และยังพกเงินทองธัญญาหารติดตัวไปมากมาย มือไวได้ก่อน มือช้าหมดสิ้น จงเร่งรุดมาถอนขนแกะโดยเร็ว!"
"อะไรนะ?"
เทียนเฉอกับมู่หรงฟู่ต่างตกใจพร้อมกัน
ดวงตางามของฉู่หนิงอวี้เบิกแคบลงทันที ถามโดยไม่รู้ตัว
"พุทธบุตรจะแสร้งทำเป็นหนีหนี?"
"ไม่ผิด"
เจียเหยกล่าวเรียบเฉย
"จิ่นอวี้เหวียนบัดนี้เชื่อแล้วว่าพระข้าพเจ้าจนมุม เฝ้ารอทุกวันให้พระข้าพเจ้ากลายเป็นเรื่องขบขัน"
"ข่าวนี้เมื่อแพร่ออกไป พวกเขามิเพียงจะไม่ขัดขวาง กลับจะลงมือช่วยพวกเราเผยแพร่ข่าวนี้ทั่วฉางอันด้วยตนเอง!"
"ราษฎรที่ยังไม่ได้รับการช่วยเหลือตามความปรารถนา เมื่อได้ยินข่าว ย่อมรีบรุดมายังวัดซื่อหยุน!"