ภายในพระตำหนักข้าง
เงียบสงัดราวกับแดนมรณะ
ซุนปั๋วเหวินกับเจิ้งเสวียนหลิงมองหน้ากันสบตา ต่างกลืนน้ำลายลงคอด้วยเสียงกุ๊ก ในดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความตกตะลึงและอึ้งงัน
นี่มัน...
อัจฉริยะแท้จริง?
วิถีปฏิปทาเอียงเบี่ยงเช่นนี้ เรียกได้ว่าอัจฉริยะ?
อัจฉริยะอยู่ตรงไหน?
ความคิดเห็นของทั้งสองเริ่มแตกสลายโดยไม่รู้ตัว ศีลธรรมในใจก็สั่นคลอนจนหูแว่วราวกับระฆังก้อง!
อู่จ้าวก็มีสีหน้าประหลาดใจไม่ต่างกัน
อัจฉริยะ?
นี่คือสิ่งที่ราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนแตกต่างจากสามัญชนอย่างนี้หรือ?
“เกาชิง หมายความว่าอย่างไร?” อู่จ้าวเอ่ยถามขึ้น
“ฝ่าบาท แท้จริงแล้วกระหม่อมออกโจทย์ข้อนี้ไว้ว่าเป็นการกลั่นแกล้งฟ้องร้าว แต่หลักฐานที่ให้มาก็ชัดเจนเพียบพร้อม ไม่อยู่เกินจริงเลยว่า หากสืบหาหลักฐานอะไรไม่พบ ย่อมสามารถตัดสินความผิดได้ทันที”
“แต่ปรากฏว่า ข้อนี้เป็นโจทย์เท็จ!”
“นี่คือส่วนที่เจตนาอันร้ายกาจที่สุดของโจทย์!”
“หากจะแก้สถานการณ์นี้ ทางหนึ่งคือดั่งที่กระดาษคำตอบอี้หมายเลข 31 เขียนไว้ คือเรียบเรียงกระบวนการพิจารณาคดีอย่างประณีตสมบูรณ์ ไม่มีรอยตำหนิ”
“เช่น ตรวจบาดแผล สืบพยาน สืบจี้หยก สืบเชือกสีเขียว ตรวจเวลาที่ร้านเหล้า”
“นี่คือข้าราชการผู้ซื่อสัตย์”
“กระหม่อมขอเรียกวิธีนี้ว่า หนทางสายตรง!”
บรรดาขุนนางฟังแล้ว สีหน้าคลายลงเล็กน้อย
แต่ถ้อยคำต่อมาของเกาหยาง กลับสะเทือนถึงดวงใจของทุกคนทันที
“แต่กระหม่อมขณะออกโจทย์ข้อนี้ ก็คิดถึงข้อสงสัยหนึ่ง”
“หากแผ่นดินนี้แท้จริงมีผู้ถูกใส่ร้ายวางแผนกลั่นแกล้ง แต่หลักฐานที่เขาทำกลับเพอร์เฟ็กต์จนสืบหาไม่พบ จะทำอย่างไร? ทั้งที่เขาก็เป็นผู้บริสุทธิ์จริง ๆ”
“แล้วจะทำเช่นไร?”
เกาหยางเอ่ยถามที่ประชุม
คำถามนี้ดังขึ้น ทั้งที่ประชุมเงียบสนิทไร้เสียงใด