ร่างของเกาหยางพลันแข็งทื่อ ในฉับพลันนั้นทั่วร่างพลุ่งพล่านด้วยความมั่นใจอันแรงกล้า "วานเอ๋อร์ เจ้าวางใจเถิด ในใต้หล้านี้ผู้ที่สามารถสังหารข้าเกาหยางยังไม่ถือกำเนิด"
"อยู่ในเมืองฉางอันให้ดี รอข้ากลับมาแต่งเจ้าเป็นภรรยา หากมีบุรุษป่าเถื่อนใดฉวยโอกาสที่ข้าไม่อยู่เข้ามาเกี้ยวพา ไม่ต้องลังเล บดไข่ของมันให้แตกโดยตรง!"
กล่าวจบ
เกาหยางผลักประตูห้องโดยตรง ก้าวออกไป
ซ่างกวันวานเอ๋อร์มองแผ่นหลังของเกาหยางเลือนหายไป ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง หัวใจของนางก็พลันว่างเปล่าในทันใด ราวกับโลกทั้งใบของนางมืดดับลงในชั่วพริบตา…
"……"
เกาหยางเพิ่งก้าวออกจากประตูห้อง เงยหน้าขึ้นมอง
ในสายตา ภายในลานเล็กมีอาคันตุกะไม่ได้รับเชิญกลุ่มหนึ่ง ที่แท้คือเกาเทียนหลง เกาเฟิง เกาฉางเหวิน และหลี่ซื่อหลายคน
แม้แต่เกาหลินย่วนยังนอนบนเตียงไผ่ ถูกบ่าวรับใช้หลายคนหามมา
"ท่านพี่~~เสียงฟ้าร้องดังแต่ฝนตกน้อย~~"
"นี่คือของใหม่ที่ผู้น้องโง่งมคิดค้นขึ้น—ข้ารักไอ้ท่อนไม้ เจ้าจงรับไว้ ฤทธิ์ยานั้นยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน!"
เกาฉางเหวินยักคิ้วหลิ่วตา ล้วงมือเข้าในอกเตรียมหยิบของ
เกาหยาง: "……"
ไอ้เด็กเลวทรามนี่ แม้แต่คำพูดนี้ยังได้ยิน?
สถานการณ์นี้ ช่างน่าขันเขินยิ่งนัก!
"สัตว์ร้าย อย่าบีบบังคับให้ข้าตบเจ้าในยามที่มีคนมากมายเช่นนี้"
เกาเฟิงตบฝ่ามือหนึ่งลงบนศีรษะของเกาฉางเหวิน ใบหน้าดำคร่ำกล่าว
จากนั้น เขาหันไปทางเกาหยางเอ่ยว่า "ไอ้สัตว์ร้ายนี่เพิ่งไปแอบฟัง แม้ข้าจะห้ามปรามได้ทันท่วงที แต่ก็ยังถูกมันแอบฟังไปได้บ้าง"
เกาฉางเหวินได้ยิน พลันราวกับถูกเหยียบเท้า "ท่านพ่อ ท่านไร้ยางอาย เห็นได้ชัดว่าท่านก็…"
เพี๊ยะ!
เกาเฟิงตบฝ่ามืออีกฝ่ามือหนึ่งลงไป
เกาฉางเหวินไม่ยอม ต้องการกล่าวต่อ