เมืองฉางอัน
จากถนนจูเชวี่ยมุ่งไปทางตะวันตก เลี้ยวผ่านซอยสามแห่ง ก็จะพบถนนที่เงียบเหงายิ่งนัก
ผู้คนสัญจรบางตา เหลือเพียงร้านเก่าแก่สองสามร้านที่เปิดประตูอย่างเฉื่อยชา ดำเนินชีวิตไปวัน ๆ แต่วันนี้ ที่นี่กลับมีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
ร้านที่ดำเนินชีวิตไปวัน ๆ เพิ่มขึ้นมาอีกร้านหนึ่ง
หน้าร้านไม่ใหญ่โต หน้าตาก็เรียบง่ายสุด ๆ ป้ายไม้สาลี่ธรรมดาแผ่นหนึ่ง สลักตัวอักษรสามตัวอย่างพลิ้วไหว — เจียโยวเก้อ
ลายมือดูอิสระ ปลดปล่อย เปี่ยมไปด้วยความไม่ยึดติด
ดูราวกับเขียนพู่กันอย่างรีบเร่ง เพียงพริบตาก็เสร็จสิ้น
ที่สะดุดตากว่าคือใต้ป้ายทั้งสองด้าน ยังแขวนแผ่นไม้เล็ก ๆ ไว้แผ่นละด้าน มีตัวอักษรเขียนด้วยหมึกเป็นข้อกำหนดหลายบรรทัด
ข้อกำหนดเหล่านั้น ทำให้ชาวบ้านที่เดินผ่านหลายคนอดที่จะลิ้นระบัดไม่ได้
"วันหนึ่งเปิดเพียงหนึ่งถั่ว เปิดหรือไม่เปิด ขึ้นอยู่กับอารมณ์ข้าในวันนั้น"
"วันหนึ่งรับเพียงหนึ่งคน รับหรือไม่รับ ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ข้า"
"หนึ่งคนถามได้เพียงหนึ่งเรื่อง จะถามอะไรก็ได้ ราชสำนักยุทธภพ กลยุทธ์การปกครอง เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปจนถึงการทวงความยุติธรรม ร้องทุกข์... ล้วนได้ทั้งนั้น"
มีคนที่ชอบเรื่องสนุก ๆ อ่านมาถึงสุดท้าย อดไม่ได้ที่จะอ่านออกเสียง: "ส่วนค่าตอบแทน ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ข้า หรือจะเก็บทองพันตำลึง หรือจะเก็บเพียงหนึ่งอีแปะ หรือแม้แต่ไม่เก็บเลย ก็เป็นไปได้ทั้งนั้น"
"เฮ้ย เจ้าของร้านคนนี้หยิ่งเกินไปแล้ว!"
พ่อค้าเร่คนหนึ่งแบกคานหาบผ่านมา อดไม่ได้ที่จะตำหนิ "ไม่เคยเห็นร้านที่เอาแต่ใจขนาดนี้มาก่อน กฎแบบนี้จะทำเงินได้ยังไง กลัวว่าสามวันก็ต้องปิดร้านแล้วมั้ง!"