"องค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นฉู่แจ้งว่า ซงหนูส่งทูตมาแล้ว บัดนี้สามแคว้นเป็นพันธมิตรกันแล้ว แต่ซงหนูด้วยเหตุที่คุณชายใหญ่นำความอัปยศมาให้ จึงยื่นข้อเรียกร้องบางประการ!"
"พวกมันต้องการให้คุณชายน้อยตามองค์หญิงรองไปแต่งงานยังถิ่นทุ่งหญ้า เพื่อระบายความแค้นทั้งหมดลงบนตัวคุณชายน้อย"
"พวกมันจะล่ามโซ่สุนัขให้คุณชายน้อยตั้งแต่เล็ก ให้กินเศษเดน จงใจเหยียดหยามคุณชายใหญ่ หากคุณชายใหญ่กล้ากรีฑาทัพ พวกมันก็จะสังหารคุณชายน้อยหน้าแนวรบ เพื่อเซ่นธง!"
"และองค์หญิงรองก็เคราะห์ร้ายยิ่งนัก พวกซงหนูพวกนั้นว่า จะระบายความแค้นทั้งหมดลงบนองค์หญิงรอง จะล่ามโซ่สุนัขให้นาง และให้กินเศษเดนเฉกเช่นกัน!"
"และเงื่อนไขการเจรจาต่างๆ นั้น นับว่า...น่าสะพรึงกลัวยิ่ง!"
ลวี่หลัวยกมือปิดปาก ไม่อยากเชื่อ
"กินเศษเดน?"
"ล่ามโซ่สุนัข?"
"คุณชายน้อยนั้นบริสุทธิ์ เหตุใดจึงระบายความแค้นทั้งมวลลงกับเด็กน้อยเล่า นี่มันอะไรกัน?"
เกาหยางแววตาเปล่งประกาย รอบกายมีไอสังหารเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
เขาเอ่ยว่า "ลวี่หลัว อย่าได้ประมาทความเลวร้ายในจิตใจมนุษย์เป็นอันขาด"
"ใต้หล้านี้ จะมีสิ่งใดเลวร้ายยิ่งกว่ามนุษย์อีก?"
ทว่าเกาหยางก็กำลังใคร่ครวญอยู่เช่นกัน ว่าเนื้อหาในจดหมายฉบับนี้ แท้จริงเป็นจริงหรือเท็จ
แต่เมื่อพินิจดูแล้ว ข้อสรุปที่ได้ กลับทำให้ไอสังหารในใจของเกาหยางพลุ่งพล่านยิ่งขึ้น
เขามองสิ่งใด ล้วนมองทะลุเปลือกนอกสู่แก่นแท้
ประการแรก ฉู่หนิงอวี้ส่งจดหมายมาด้วยจุดประสงค์ง่ายดาย นั่นคือขอให้เขาลงมือ
ประการต่อมา ฉู่หนิงอวี้ไม่ส่งจดหมายมาก่อน ไม่ส่งทีหลัง กลับส่งมาในเวลานี้ นี่ย่อมมีความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียว นั่นคือสถานการณ์ภายในแคว้นฉู่กำลังคับขันยิ่ง