มหาจักรวรรดิเฉียน
ฉางอัน
สวนหลังบ้านตระกูลชุย
บนโต๊ะหินนอนคว่ำไหสุราเปล่าสองใบ ใบที่สามก็ใกล้เหือดแล้ว
ชุยเจี้ยนในฉลองพระองค์สีม่วงเดินมาจากใต้ระเบียง เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามโต๊ะหิน มองบุตรชายในสภาพเซื่องซึมเช่นนี้ หนวดเคราสั่นตุบ
"ซิงเหอ"
"เจ้าไม่อาจดำเนินไปเช่นนี้ต่อไปได้อีกแล้ว"
ชุยเจี้ยนยื่นมือออกไป ตั้งใจจะชิงถ้วยสุราในมือชุยซิงเหอ
ชุยซิงเหอพลิกข้อมือหลบหลีกไป
"บิดา อย่าห้ามข้าพ่ะย่ะค่ะ"
"ลูก... ลูกรู้สึกอึดอัดใจเหลือเกิน"
ชุยซิงเหอเอ่ยด้วยสีหน้าเลื่อนลอย สิ้นหวังอย่างยิ่ง
ชุยเจี้ยนถลึงตา "อึดอัดอะไร!"
"เจ้าชุยซิงเหอคือจอหงวนแห่งราชสำนัก ผู้ปฏิบัติหน้าที่ในคณะมนตรี ฝ่าบาททรงสรรเสริญด้วยพระโอษฐ์ว่าเป็น 'เสาหลักแห่งแผ่นดิน'! บัดนี้ทั้งกฎหลอมรวมภาษีเส้นเดียว การปฏิรูปธนาคาร และคำสั่งสลายอำนาจอ๋อง คืบหน้าไปทีละก้าว ข้อใดไม่ใช่ที่เจ้าเป็นผู้นำริเริ่ม? ขุนนางในที่ประชุมใครไม่เกรงใจเจ้าถึงสามส่วน?"
"แต่เจ้ากลับอ้างป่วยหลบอยู่แต่ในบ้าน หลบไปได้หลายเดือนเต็ม!"
"วันว่างก็แต่ดื่มสุรา ดื่มจนไม่ใช่คนไม่ใช่ผี!"
ชุยซิงเหอได้ฟังดังนั้น ไม่เพียงไม่รู้สึกฮึกเหิม กลับยิ้มขมขื่นออกมาหนึ่งครั้ง
ยิ้มนั้นดูน่าสมเพชยิ่งกว่าร้องไห้
"เสาหลักแห่งแผ่นดินรึ?"
"บิดาทราบไหมพ่ะย่ะค่ะว่าฐานะ 'เสาหลัก' ของลูกนั้น มันมาได้อย่างไร"
ชุยซิงเหอเงยหน้าขึ้น เอาสุราที่เหลืออยู่ในถ้วยดื่มจนหมดสิ้น
สุรารสเผ็ดร้อน แผดเผาคอ ไหลลงลึกถึงปอด
"ล้วนเป็นเรื่องปลอมทั้งนั้น"
"กฎหลอมรวมภาษีเส้นเดียว คือเกาหยางที่หอคลายทุกข์รับเงินจากลูกหนึ่งหมื่นตำลึง แล้วขายให้ลูก"
"แผนการธนาคาร ก็เป็นของที่ขายให้!"
"คำสั่งสลายอำนาจอ๋องก็เช่นกัน ก็ขายให้!"
"เพื่อหาเงิน ลูกแม้กระทั่งเปิดเผยจัดตั้งพันธมิตรปราบเกาขึ้นมา เก็บค่าบำรุงสมาคม ตั้งใจจะลงโทษเกาหยาง แต่ความจริงเงินที่เก็บได้ทั้งหมดกลับนำไปซื้อแผนการต่อจากเขาอีก"