“พระราชโองการจากสวรรค์ องค์จักรพรรดิทรงประกาศ——”
“ได้ยินว่า ฟ้าดินตอบแทนความขยัน ยศอ๋องประกาศเกียรติ”
“กวนจวินโหว เกาหยาง ยกทัพบุกตะวันตกสู่เหอซี ทหารมหาจักรวรรดิเฉียนใต้อาณัติลุยเลือดกลางสมรภูมิ ปราบซงหนู ณ เหอซี ยึดจุดยุทธศาสตร์สำคัญของซีอวี้ ความชอบอันเกรียงไกรเช่นนี้ สมควรจารึกในประวัติศาสตร์! เจิ้นปลาบปลื้มยิ่ง จึงพระราชทานรางวัลเป็นกรณีพิเศษ เพื่อเฉลิมฉลองความภักดีและความกล้าหาญ——”
“พั่วหลู่เจี้ยวเว่ย หวังเซียว ก้าวมารับรางวัล!”
เสียงใสสะอาดของซ่างกวันวานเอ๋อร์ดังขึ้น
หวังเซียวใจเต้นระทึก เขารู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง คาดไม่ถึงว่าผู้ที่ได้รับรางวัลเป็นคนแรกจะเป็นตน
เขาก้าวออกไปด้วยความตื่นเต้น กล่าวว่า “กระหม่อมอยู่ขอรับ!”
ซ่างกวันวานเอ๋อร์มองราชโองการ เอ่ยว่า “พั่วหลู่เจี้ยวเว่ย หวังเซียว ติดตามกวนจวินโหว ไม่หวั่นแม้ชีวิต บุกฝ่าแดนอริพันลี้ราวไร้ผู้คน ศึกแม่น้ำถล่มเมืองของเจิ้นเยว่หวังแห่งซงหนู คว้าชัยชนะ ขนานนาม จงหย่งโหว ศักดินาสามพันครัวเรือน พระราชทานตราแม่ทัพหู่เปินจงหลางเจี้ยง มอบดาบจินชั่วโตว และเกราะเสวียนซีเจี่ย!”
“ซ่า——”
รางวัลที่ประกาศสร้างความตะลึงแก่ขุนนางทั่วท้องพระโรง
จงหย่งโหว ศักดินาสามพันครัวเรือน ได้รับแต่งตั้งเป็นหู่เปินจงหลางเจี้ยง!
พึงรู้ว่า ก่อนหน้านี้หวังเซียวเป็นเพียงพั่วหลู่เจี้ยวเว่ย แต่กลับได้รับการสถาปนาเป็นโหวโดยตรง!
เกิดเป็นชายชาติทหาร ถึงคราวต้องเป็นโหว!
คำกล่าวนี้ ปลุกเร้าให้บุรุษแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนนับไม่ถ้วนใฝ่ฝัน มองเป็นเป้าหมายสูงสุดของชีวิต!
ในใจของหวังจงทั้งปลาบปลื้มยินดีกับหวังเซียว นี่คือการเป็นโหว เกียรติยศที่สามารถทำให้ตระกูลรุ่งเรือง เขาจะไม่ยินดีได้อย่างไร?
แต่ในอีกด้าน เขากลับรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง พร้อมความเคอะเขินลึกล้ำ
เด็กหนุ่มตัวเล็กแค่นี้ แค่สองศึกกลับเป็นโหวแล้ว?