อาเท่อหลู่รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว ม่านตาค่อย ๆ พร่ามัว เลือดไหลพลุ่งออกมาจากลำคอ
ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือค้อนของเจ้าไก่รองที่ยกขึ้นสูง
มันควรเป็นเพียงเครื่องมือหยาบ ๆ ที่คนงานเหมืองใช้ทุบแร่ แต่บัดนี้มันเปื้อนเลือดของเขา สะท้อนแสงอาทิตย์สีทองเป็นประกายเย็นเยียบ
ในฐานะ "เชือดคนเหอซี" ผู้มีนามกระฉ่อนใต้บัญชาอ๋องหลางหยา เขาเคยใช้วิธีการเดียวกันนี้ทุบกะโหลกหญิงสาวชาวมหาจักรวรรดิเฉียนมาแล้วถึงยี่สิบเก้าคน แต่ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง... กะโหลกของตนเองก็จะถูกอาวุธทื่อแบบเดียวกันทุบทะลวง
และไม่มีศึกยืดเยื้อถึงสามร้อยกระบวนท่า ไม่มีการประจัญหน้าที่ดุเดือด... มีเพียงค้อนเดียวเท่านั้น
แม้จะเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ท่ามกลางพละกำลังชีวิตที่ร่วงโรย อาเท่อหลู่ก็ได้แต่หลับตาลง
วาระสุดท้ายก่อนสิ้นใจ มีเพียงประโยคที่ว่า ท่านปู่ไก่แห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ดังก้องกังวานในห้วงสำนึก
"ท่านแม่ทัพ ข้าผู้นี้ เหมิงจา จะล้างแค้นให้ท่านเอง!"
"เสือยังช่วยพี่น้อง พ่อลูกออกศึกเคียงบ่าเคียงไหล่ ท่านตายแล้วข้าจะไม่ล้างแค้นให้ท่านได้อย่างไร?"
"ไอ้เวรนั่น หากแน่จริงก็ทุบข้า เหมิงจา ให้ตายด้วยค้อนเช่นกัน!"
ไม่ไกลออกไป บุรุษร่างยักษ์สูงเจ็ดฉื่อ กล้ามแขนพองเป็นมัด ๆ เบิกตาแดงก่ำ ตะโกนด้วยเสียงอันเกรี้ยวกราด
เขาเป็นบุตรบุญธรรมที่อาเท่อหลู่เก็บมาเลี้ยง ตั้งแต่เล็กติดตามอาเท่อหลู่ออกศึกที่แม่น้ำนับแต่เล็ก นับถืออาเท่อหลู่เสมือนบิดาผู้ให้กำเนิด
บัดนี้เมื่อเห็นอาเท่อหลู่ตาย เขาก็เดือดดาลไปทั้งร่าง คว้าง้าวเหล็กดำเล่มหนึ่ง พุ่งเข้าใส่เจ้าไก่รอง
เจ้าไก่รองกวาดตามองด้วยความเย็นชาและดูแคลน
เขาถือค้อนพิเศษ ไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย เดินหน้าเข้าหาเหมิงจา
"ฆ่า!"
ตูม!
เจ้าไก่รองเหวี่ยงค้อนในมือ ฟาดเข้าใส่เหมิงจาอย่างแรง
ทวนปะทะค้อน กระแทกจนมือเหมิงจาชาไปหมด