คำพูดของเกาหยางเอ่ยออกมา ชั่วขณะนั้นทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบงัน
ขุนนางทั้งหลายพากันจ้องมองเกาหยาง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย
พวกเขาเห็นได้อย่างแจ่มชัดว่า เมื่อเกาหยางกล่าววาจานี้ สีหน้าไม่เหมือนเสแสร้ง ยิ่งกว่านั้นยังเลียริมฝีปากอย่างยังไม่หนำใจ
อร่อยจนถูกตบปากก็ไม่ยอมปล่อย นี่คงเป็นคำยกย่องสูงสุดของคนรักอาหาร
แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าเจ้าเกาหยางยังดื่มซุปแกะลงคอได้หรือ
อำเภอซุยหยางก่อเรื่องใหญ่โตเพียงนี้ ไยจึงดื่มได้ลงคอ
การประชุมราชสำนักช่วงต้นวันนี้เดือดระอุ ถ้าหากขุนนางฝ่ายบุ๋นไม่ชำนาญกำลังรบ ทั้งสองฝ่ายก็เกือบจะลงไม้ลงมือกันแล้ว ถึงกระนั้น ถ้อยคำหยาบคายก็ยังดังไม่ขาดหู
สุดท้ายตัวต้นเหตุ กลับมาถึงเมืองฉางอันนานแล้ว
และในยามที่พวกเขาโต้เถียงกัน ยังได้อาบน้ำอุ่นเสียหน่อย ในสายลมหนาวเหน็บ ได้ดื่มซุปแกะหอมกรุ่นไปชามหนึ่ง
นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์ทำได้หรือ
ขุนนางฝ่ายบุ๋นบางคนโกรธจนตัวสั่น!
ต้องรู้ว่าพวกเขายังไม่ได้กินเลย!
พวกเขายังไม่ได้กินเลย!
ขุนนางฝ่ายบุ๋นบางคนลูบท้องที่แห้งเหี่ยว ความแค้นพวยพุ่งท่วมฟ้า
ยวี่สื่อจากกองตรวจการ ยิ่งมีสีหน้าดำคร่ำเครียดกันถ้วนหน้า หมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
เป็นความอัปยศ!
เป็นความอัปยศอันใหญ่หลวง!
พวกเขายังอยู่ที่นี่ดีดขานชื่อ เกาหยางกลับไม่แยแสถึงเพียงนี้
นี่แสดงว่าไม่ได้เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลยกระมัง!
นับตั้งแต่ตั้งมหาจักรวรรดิเฉียนมาหลายร้อยปี เจ้าเกาหยางเป็นคนแรก!
วันนี้หากไม่ดีดขานชื่อเกาหยางให้หนักหน่วง ก็ผิดต่อเครื่องยศขุนนางที่สวม!
“โอหัง!”
“ท่านเกา ท่านช่างโอหังนัก!”