"เป็นอย่างไรบ้าง?"
เกาหยางเอ่ยปากถามทุกคน
ชั่วพริบตา ทุกคนเงียบกริบ
ทุกคนต่างพากันเงียบงัน
เกาหยางถอนหายใจในใจ
นี่แหละคือพลังของศิลปะ!
แม้จะไร้เสียง แต่ก็ดังกระหึ่มจนหูแทบแตก!
เกาฉางเหวินกลอกตาแวบหนึ่ง รู้ดีว่าตนเองไม่ควรหัวเราะเมื่อครู่
เพราะพี่ใหญ่ใจแคบนัก หากถูกจดจำความแค้นเข้า คงไม่ดีแน่
เขาจึงเป็นคนแรกที่ตบมือ "สุดยอด!"
"สุดยอดเกินไปแล้ว!"
"ภาพไก่จิกรวงข้าวของพี่ใหญ่นี่ ช่างเหมือนจริงราวกับไก่เป็นๆ ข้าน้อยเคารพพี่ใหญ่ยิ่งนัก ดั่งสายน้ำที่ไหลไม่ขาดสาย!"
"ภาพนี้มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่มี มนุษย์โลกจะได้เห็นสักกี่ครั้งกันเล่า!"
เฉินเซิ่ง อู๋ก่วง และคนอื่นๆ ถึงจะขัดใจอยู่บ้าง แต่ก็พากันปรบมือ
"คุณชายใหญ่ช่างเป็นเทพบุตร!"
"ภาพไก่จิกรวงข้าวนี่ ช่างสุดยอดจริงๆ!"
เกาหยางได้ยินแล้ว ไม่พอใจทันที
"ภาพไก่จิกรวงข้าว?"
เขายกมือขึ้น หยิบพู่กันในมือ แล้วตวัดพู่กันครั้งใหญ่อีกครั้ง
ทุกคนมองอีกครั้ง เห็นว่าด้านบนของภาพไก่จิกรวงข้าว มีอักษรใหญ่ห้าตัว—ภาพร้อยปักษาเข้าเฝ้าหงส์!
"อะไรกันภาพไก่จิกรวงข้าว นี่มันชัดๆ ว่าภาพร้อยปักษาเข้าเฝ้าหงส์ที่ข้า (เปิ่นเซียง) วาด!"
"พวกเจ้านี่ตาถึงขั้นไหนกัน?"
"ฮื่อ!"
"ภาพร้อยปักษาเข้าเฝ้าหงส์?"
ทุกคนจ้องมองภาพวาดตรงหน้า ขนหัวลุกซู่
"นี่...นี่มันบ้าหรือเปล่า ภาพร้อยปักษาเข้าเฝ้าหงส์?"
เกาฉางเหวินตกใจ
เขาทำหน้าสิ้นหวัง จ้องมองเกาหยางด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาตาบอดหรือไง?
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ ฉู่ชิงหลวนก็ตกใจเช่นกัน
สิ่งนี้ เจ้าว่ามันคือภาพไก่จิกรวงข้าวก็ยังเหมาะกว่า แต่กับภาพร้อยปักษาเข้าเฝ้าหงส์ มันไปด้วยกันได้ยังไง?