ยามฤดูหนาว
ภายนอกหิมะโปรยปรายหนาตา ลมหนาวพัดกระโชก
เฉินเซิ่งถือเหล้าเตา กระดกเข้าปากหนึ่งคำ แล้วหันไปทางอู๋ก่วงที่อยู่ข้างกายว่า "คืนนี้ ข้ารู้สึกว่าจะมีฝนตก!"
"รับรอง ต้องเป็นฝนใหญ่แน่! แต่ข้าว่า คงตกไม่นานนัก อย่างมากก็แค่ครึ่งธูปก็หยุด!"
ทั้งสองสบตากัน ใบหน้าที่เคยจริงจังเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างอดไม่ได้
ในเวลาเดียวกัน
เรือนจำเมืองฉางอัน ภายในคุกที่มืดครึ้มและชื้นแฉะ
"ไม่ยุติธรรม ปล่อยข้าออกไป!"
"ข้าเป็นคุณชายรองแห่งจวนติ้งกั๋วกง เกาฉางเหวินจริง ๆ พ่อของข้าคือเสนาบดีกรมคลังเกาเฟิง ปู่ของข้าคือติ้งกั๋วกงเกาเทียนหลง พี่ชายของข้าคือเกาหยาง จอมกุนซือพิษแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน ราชันย์แห่งความตายเกาหยาง!"
"พวกเจ้าไปถามดูสิ ไปสืบดูเถิด ขอร้องล่ะ รีบปล่อยข้าออกไปเถอะ!!"
ชายหนุ่มผู้มีเสื้อผ้ายับยู่ยี่ ผมติดฟางสองสามเส้น กำลังตะโกนกู่ร้องด้วยเสียงแหบแห้งสุดชีวิตยึดลูกกรงไม้ เสียงสั่นเครือไปด้วยความเวทนาและความอยุติธรรมอย่างสุดซึ้ง
ผู้นั้นคือคุณชายรองแห่งตระกูลเกา ผู้ถูกลืมเลือนมาหลายวัน จอมพิษแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน เกาฉางเหวิน
นักโทษในเรือนจำข้าง ๆ ได้ยินดังนั้นก็อดรนทนไม่ไหว ด่าทอด้วยความรำคาญ "ร้องโวยวายอะไร เข้ามาที่นี่ใครบ้างไม่บอกว่าตัวเองถูกใส่ร้าย? ยังจะอ้างว่าเป็นคุณชายรองแห่งจวนติ้งกั๋วกงอีก ฉ! ถ้าเจ้าเป็นคุณชายรองแห่งจวนติ้งกั๋วกงจริง แล้วทำไมถึงไม่มีใครมารับเจ้าออกไปตั้งนาน?"
"เจ้าแม่งจะโกหกก็ไม่สำรวจตัวเองก่อน เห็นทีจะบอกว่าเป็นราชันย์แห่งความตายซะเลย!"