“เกาหยาง!”
“เจ้าช่างเลวทราม!”
“เจ้าช่างไร้ยางอาย!”
“เจ้าช่างต่ำช้า!”
“เจ้าควรตายให้สาสม!”
เซียวฉิงสีหน้าซีดขาวราวกระดาษ นิ้วชี้ไปที่เกาหยางสั่นเทา จิตใจของนางพังทลายลงในพริบตา พลางร้องด่าเกาหยาง
ฟ้าสังหาร!
นี่มันคนหรือ!
เกาหยางได้ยินดังนั้น กลับหรี่ตาลง ใบหน้าเผยสีหน้าแช่มชื่นอย่างยิ่ง
“อา! สบายใจนัก.”
“ช่างเป็นคำสรรเสริญที่น่าชื่นใจยิ่งนัก.”
เขาพลางทำเสียงเอ๊ะอ๊ะเอ่ยขึ้น
เซียวฉิงผู้นี้เมื่อครั้งก่อนเกือบเอาชีวิตเขาให้สิ้น เขาจดจำไว้ตลอด
ยามนี้
เขารู้สึกสบายใจไปทั้งกาย สุขอย่างที่สุด
“ปะ!”
เซียวฉิงมองเกาหยางที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความแช่มชื่น ภายในใจทนไม่ไหว เลือดพลุ่งขึ้น จึงทนไม่ไหวพ่นเลือดออกมาอีกคำหนึ่ง
“เกาหยาง ข้าเป็นผี…ต่อให้เป็นผีก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
เซียวฉิงพ่นเลือดคำนี้ออกมาแล้ว ก็ตาดำมืดเป็นลมหมดสติไป
เกาหยางเห็นดังนั้น กับตะลึงงันเล็กน้อย ส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “หมดสติไปแล้วหรือ?”
“แค่เพียงเท่านี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว?”
“ยังเทียบกับเฉินจื้อคนนี้ไม่ได้เลย!”
พูดจบ
เกาหยางก็หมดความสนใจ หันหลังเดินออกไปนอกคุกสวรรค์
เฉินจื้อได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ขาวซีดลง ทั้งคนเหี่ยวเฉาไร้เรี่ยวแรง
เขาแทบไม่ได้มองเงาหลังของเกาหยางที่จากไปด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่าตกอยู่ในสภาวะปิดใจอย่างยิ่ง
สำหรับนักวางแผนคนหนึ่ง การถูกเล่นงานย้อนกลับนั้นถือเป็นการทำลายจิตใจอย่างที่สุด!
และเขา กลับโดนเล่นงานถึงสามครั้ง!
หากกลอุบายนี้ถูกใช้จริงตามที่เกาหยางว่า คนบ้าและอันธพาลจำนวนมาก พากันหลั่งไหลเข้าสู่แคว้นฉี ภาพนั้นเขาคิดก็ไม่กล้าคิด