จวนติ้งกั๋วกง
ตะวันฉายแสงแรงกล้า
เกาหยางถูกฝูโป๋และลวี่หลัวปลุกให้ตื่น สวมอาภรณ์เรียบร้อย
อันที่จริงหาใช่ความตั้งใจของเขาไม่ เพียงแต่เซี่ยอันหรานมาเยือนเช้าเกินไป
เกาหยางหาวหวอด ดวงตายังพร่ามัวงัวเงีย
"นายหญิงเซี่ย ท่านเร่งรุดมาแต่เช้าตรู่ มีธุระอันใดหรือ?"
เมื่อคืนซ่างกวันวานเอ๋อร์และลวี่หลัวอาฆาตแรงกล้า จึงถูกเขาโจมตีลอบประชิดอีกหลายครา นางถึงยอมล่าถอยกลับจวน งานนี้ทำให้เขาพักผ่อนไม่เต็มอิ่มเช่นกัน
เซี่ยอันหรานสวมผ้าคลุมหน้า แต่มิอาจปกปิดน้ำเสียงอันฮึกเหิม
"ท่านเกา ท่านทราบหรือไม่ เมื่อวานเพียงวันเดียว ขายได้เงินเท่าใด?"
เกาหยางได้ยินดังนั้น ก็เกิดสนใจขึ้นมา
"เท่าใด?"
ฟังจากน้ำเสียงของเซี่ยอันหราน ดูเหมือนเงินจำนวนนี้ไม่น้อยเลย
เซี่ยอันหรานเอื้อนเอ่ยทีละคำ "มากกว่าหมื่นตำลึง!"
"มากถึงเพียงนี้?"
เกาหยางเลิกคิ้ว ค่อนข้างประหลาดใจ
เซี่ยอันหรานพยักหน้าหนักแน่น
ตัวเลขนี้ แม้แต่นางยังตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
พึงรู้ว่า นี่เพิ่งผ่านไปเพียงวันเดียว!
นางยอมศิโรราบให้เกาหยางแล้ว
สถานอาบอบนวดแห่งหนึ่ง ไม่ได้อาศัยธุรกิจเรือนกาย กลับทำกำไรมหาศาลถึงเพียงนี้
นางยอมรับอย่างหมดใจ ถึงขั้นรู้สึกว่าเมื่อเทียบกับเกาหยางแล้ว แม้นางเซี่ยอันหรานจะค้าขายมาหลายสิบปี ก็ยังเหมือนเด็กใหม่ธรรมดาคนหนึ่ง
ทว่าเกาหยางก็มิได้ประหลาดใจจนเกินไป
รูปแบบการตกแต่งของสถานอาบอบนวดนั้น โดยพื้นฐานแล้วมาจากการที่เขาไปเยือนในโลกสมัยใหม่ไม่ต่ำกว่าร้อยแห่ง แล้วหลอมรวมเอาจุดเด่นออกมา รสนิยมเช่นนี้ในยุคปัจจุบัน นับเป็นการโจมตีที่เหนือชั้น
นับว่าโชคดี หากมิใช่เพราะไปแช่เท้าบ่อยครั้ง ได้ไปเยือนถึงร้อยแห่ง รูปแบบการตกแต่งนี้ คงมิอาจจับจุดได้แม่นยำเช่นนี้!