"รอกชัก?"
หลี่เถี่ยหนิวได้ยินดังนั้น ก็พลันตะลึงงัน
เขาตีเหล็กมาทั้งชีวิต แต่ไม่เคยได้ยินถึงรอกชักนี่มาก่อน
"คุณชายใหญ่ หรือว่าคันศรยาวเมื่อติดตั้งรอกชักนี้เข้าไป จะมีประโยชน์อันอัศจรรย์ยิ่งนัก?"
เกาหยางชายตามองหลี่เถี่ยหนิวก่อนหนึ่งครั้ง ตั้งใจจะอธิบาย
แต่เมื่อเห็นแววตาสับสนของอีกฝ่ายแล้ว เขาก็คิดว่าช่างเถิด
"รอกชักนี่ค่อนข้างซับซ้อน ชั่วระยะเวลาสั้นๆ อธิบายให้เจ้าเข้าใจคงยาก"
"เจ้าทำตามนั้นก็พอ"
เกาหยางเอ่ย
"ขอรับ!"
หลี่เถี่ยหนิวแววตาหม่นลง รับคำ
แม้เกาหยางจะพูดอย่างอ้อมค้อม แต่หลี่เถี่ยหนิวก็ยังรู้สึกเจ็บปวดใจยิ่ง ถ้อยคำนี้กับ 'สติปัญญาเจ้าไม่พอ พูดไปก็เสียเปล่า' โดยเนื้อแท้แล้ว มิได้แตกต่างกันเท่าไหร่
"คุณชายใหญ่ ในสายตาท่าน เถี่ยหนิวมันโง่มาก ราวกับคนโง่เขลาหรือไม่?"
หลี่เถี่ยหนิวพลันเอ่ยขึ้น มองไปที่เกาหยาง
เกาหยางตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าว "เถี่ยหนิว ข้ามิได้มีเจตนาเช่นนั้น ในเมื่อเจ้าอยากรู้หลักการ ข้าก็จะกล่าวอย่างง่ายๆ ให้ฟัง"
"รอกชักนี้เกี่ยวข้องกับความรู้กลศาสตร์ โดยที่รอกอยู่กับที่สามารถเปลี่ยนทิศทางของแรง แต่ประหยัดแรงไม่ได้ รอกเคลื่อนที่สามารถประหยัดแรง แต่เปลี่ยนทิศทางของแรงไม่ได้"
"เถี่ยหนิว เข้าใจไหม?"
หลี่เถี่ยหนิวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวอย่างจริงจัง "คุณชายใหญ่ ท่านยังคงมองข้าเป็นคนโง่เขลาเถิด"
เกาหยาง: "……"
"เวลามีน้อย ภารกิจใหญ่หลวง คันศรประกอบอย่างง่ายนี้ต้องทำให้เสร็จเร็วที่สุด สร้างเสร็จในหนึ่งวัน ข้าจะให้รางวัลแก่เจ้าเป็นสาวสะโพกใหญ่สามนาง สองวัน ข้าจะให้สาวสะโพกใหญ่สองนาง หากสามวันทำไม่ได้ ก็จะตัดแล้วส่งเข้าสำนักซีฉ่าง"