ในขณะเดียวกัน
ภายในจวนสกุลเกา
"พี่ชาย ท่านลองสัมผัสหัวใจของตนเองดูสิ มันไม่รู้สึกเจ็บปวดบ้างหรือ?"
เกาฉางเหวินกำหมัด ทุบตีอกตนเองอย่างบ้าคลั่ง สายตาเจ็บปวดอย่างยิ่งจ้องมองเกาหยาง กล่าวทีละคำแทบทุกตัวอักษร
"ข้าถือว่าพี่ชายเป็นดั่งญาติสนิท แต่พี่ชายกลับปฏิบัติต่อข้าเยี่ยงทาสคุนหลุน!"
"ตอนนี้พี่ชายสมปรารถนาแล้ว มีทั้งชื่อเสียง ขายผักก็ร่ำรวยมหาศาล แต่ข้าเล่า?"
"เกาฉางเหวินผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ บัดนี้โรคสมองของข้าคงจะเลื่องลือไปทั่วมหาจักรวรรดิเฉียน เป็นที่จดจำในหน้าประวัติศาสตร์ ที่แย่ที่สุดคือเรื่องตอนแปดขวบยังฉี่รดที่นอน สิบขวบไล่จับไก่เลี้ยงหมา อ้างว่าเลี้ยงเองกินแล้วสบายใจ เรื่องแบบนี้ก็ถูกพี่ชายเปิดโปงออกมาหมด..."
"ข้า..."
"ใยต้องรู้ว่าอนุภรรยาทั่วหล้า ส่วนใหญ่มีเมตตา บัดนี้ตัวตนที่แท้จริงถูกเปิดเผย จะเข้าใกล้ได้อย่างไร จะเล่นสนุกได้อย่างไร?"
เกาฉางเหวินยิ่งพูดยิ่งโกรธแค้น ทั้งตัวสั่นเทิ้ม
เกาหยางได้ยินดังนั้น กลับใช้มือลูบอกตนเองอย่างจริงจัง แล้วเอ่ยกับเกาฉางเหวินว่า "หัวใจนี้มีอยู่จริง แต่จะมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีหรือไม่ พี่เองก็ไม่กล้ารับรอง!"
"แค่ก!"
ทันใดนั้น
เกาฉางเหวินเกือบสำลักน้ำลายตนเอง
เขามองเกาหยางด้วยความตกตะลึง ถึงกับหาคำโต้แย้งไม่เจอในชั่วขณะ
"พอแล้ว เรื่องนี้เจ้าต้องลำบากใจจริง ๆ แต่ข้าก็ช่วยเจ้าให้พ้นจากภัยคุกคามในคุกมิใช่หรือ? เอาล่ะ ผักนอกฤดูที่ขายได้ เจ้าได้ส่วนแบ่งหนึ่งส่วน!"