"อะไรนะ?"
อ๋องแห่งหลังหยาพอได้ยิน สีหน้าก็ถอดสีเขียวคล้ำ
"ราชันย์แห่งความตายรับมือยากก็แล้วไป แม้แต่ลูกน้องของมันยังห้าวหาญถึงเพียงนี้?"
"อาถู่ลู่ มงซาตายแล้ว กองทัพที่มาขัดขวางราชันย์แห่งความตายพ่ายยับ ทัพของข้าถูกขนาบสองด้าน จะทำอย่างไรดี!"
อ๋องแห่งหลังหยาสิ้นหวังยิ่งนัก
อ๋องแห่งเจิ้นเยว่สูดลมหายใจลึก กำหมัดแน่น แล้วเอ่ยเสียงดัง
"ถ่ายทอดบัญชาเปิ่นหวัง!"
"ตีกลองศึก! รวมพลทั้งหมด!"
อ๋องแห่งหลังหยาฟังคำนี้ ก็ขบกรามแน่น
เขาสูดลมหายใจลึก เสียงดังขึ้น "ใช่แล้ว ต้องทำเช่นนี้ ตีกลองศึก ระดมกำลังทั้งหมด! ในเมื่อมหาจักรวรรดิเฉียนไร้มนุษยธรรม ราชันย์แห่งความตายรังแกเกินไป ก็จะสู้ตายกับพวกมัน!"
"ต้องทำเช่นนี้ สู้ตายกับพวกมัน!"
แต่อ๋องแห่งเจิ้นเยว่กลับมุมปากกระตุก หน้าดำคร่ำเครียด "สู้ตายอะไรกัน!"
"เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือต้องรีบหนี วิ่งให้เร็วที่สุด!"
"ตราบใดที่ภูเขายังเขียวขจี ย่อมมีฟืนให้ใช้! การมีชีวิตอยู่คือสิ่งสำคัญที่สุด!"
"ตีกลองศึก ให้แปดเผ่าแม่น้ำไปสู้ เราฉวยโอกาสหนี!"
หากไม่เพราะคนใต้บังคับบัญชาของอ๋องแห่งหลังหยาก็ไม่น้อย เขาอยากจะด่ามันให้สาสมใจนัก
สถานการณ์ตอนนี้ สู้ตายอะไรกัน?
กำลังหลักที่ราชันย์แห่งความตายนำมาอย่างน้อยก็หลักหมื่น พวกเขาถูกขนาบสองด้าน อาวุธยุทโธปกรณ์ก็ถูกมหาจักรวรรดิเฉียนเหยียบย่ำ จะเอาอะไรไปสู้?
แปดเผ่าแม่น้ำภายในวันเดียวสามารถรวบพลได้แสนนาย แต่นั่นสู้ได้เฉพาะเวลาได้เปรียบ!